Kinderen vermaken zich tijdens 71ste editie van Dakajam: 'Ik houd ervan vrienden te ontmoeten en lekker in de natuur te zijn'

Kyra (10) is een spring-in-’t-veld. Het ene moment neemt ze enthousiast deel aan de speurtocht die past in het weekthema circus en het andere moment dolt ze met een van de begeleiders bij het centrale kampement.

Kinderen vermaken zich op Dakajam.

Kinderen vermaken zich op Dakajam. Foto: Daan Prest

Kyra maakt deel uit van de gemengde groep L. Nabij een zelfgebouwd onderkomen in de bossen van Havelterberg rust een groepje meiden uit van de lange speurtocht. Kyra is druk in gesprek met haar leeftijdgenoten Lieke, Amélie en de andere Lieke, zichtbaar Ajax-fan met haar fraaie voetbalshirt. Ze geven aan welke activiteiten van Dakajam hun voorkeur hebben: hutten bouwen, spelletjes doen, maar ook spel dat ze spontaan zelf verzinnen, zoals tikkertje en verstoppertje.

Kyra zorgt voor een verstandige afronding die voor later enig politiek talent verraadt. „Ik hou ervan vrienden te ontmoeten en lekker in de natuur te zijn.” En ze laat heerlijk eigenwijs weten dat ze het leuk vindt om geïnterviewd te worden.

De dames hebben mooie toekomstdromen. De een wil politieagent worden, de ander scheikundige in een laboratorium, maar nog liever actrice. Ze neemt voor een toneelgezelschap een prachtige naam mee: Lieke Best.

De meiden zijn aardig over hun begeleidster Monique (27), die bijna is afgestudeerd aan de pabo. „Ze is heel lief, ook een beetje streng, maar héél behulpzaam.”

Aan de rand van de brede zandbaan waarop tijdens oefeningen militaire voertuigen rijden, houdt een groep jongens zich op. Ze hebben in het zand een ruim bemeten vierkant uitgegraven. Daarbinnen bevindt zich volgens hen een boksring. Om in te worstelen. Ze demonstreren wat zij onder dit lijf-aan-lijfwerk verstaan.

Oefenmunitie

Glenn (6) is voor de tweede keer mee met Dakajam en vindt de spelweek tot nu toe net zo leuk als vorig jaar. Niek (10), ook voor de tweede keer van de partij, is aangestoken door zijn vader, broer en zus die alle drie aan Dakajam hebben deelgenomen. Hij is ervan overtuigd dat hij volgend jaar weer deelnemer is, want hij heeft het enorm naar zijn zin. Zijn favoriete bezigheid is kogels zoeken.

Onder kogels, die de meeste jongens zeer interessant vinden, wordt oefenmunitie verstaan, die over het hele terrein verspreid ligt. De munitie die nog voorzien is van een rood puntje is niet afgegaan en moet worden ingeruild voor lege oefenhulzen. Om mee naar huis te nemen.

Liam (11) is al voor de zevende keer met Dakajam mee, Sem (10) voor de vijfde en Finn (8) voor de derde keer. Finn vindt de leukste activiteit het scheppen met zand. Dat is nodig om een eigen onderkomen te graven, vult Sem aan.

Wandelend in de richting van het centrale kampement zijn in de verte de kinderstemmen duidelijk te horen. Op het terrein van de voormalige Amerikaanse basis herinnert een wachttoren aan de grimmige tijd van de Koude Oorlog. Iemand is bezig met het opmeten van het terrein, omdat deze plek straks een van de locaties is waar het openluchttheater De Bom zich afspeelt. De Bom gaat over de periode waarin werd gefluisterd dat op de basis in Havelterberg atoomraketten lagen opgeslagen.

Op een belendend heideveld staat een aantal militairen te oefenen met drones. Ze zijn gearriveerd met grijze bestelbusjes, niet de bekende legergroene kleur, waardoor hun aanwezigheid iets geheimzinnigs krijgt. De drones vliegen boven de naaldbomen en zwenken snel heen en weer.

Paar pleisters

In het kampement zitten de veteranen van de werkgroep, Jan Jansen en Herman Rozendal, ontspannen aan de koffie. „Nee, er is weinig malheur geweest. Een paar pleistertjes plakken en dat is het wel”, vertellen ze. Nou ja, een begeleidster heeft woensdagochtend haar knie verdraaid en moest afhaken. Even later komt Eppie Blei met het verhaal dat een jongetje een rode vlek op zijn been had. Hij heeft de plek gekoeld met een washandje. „Eerder een steek van een rooie mier dan een teek”, oordeelt ‘medicijnman’ Herman Rozendal.

Echte pech komt van boven. Hevige regenval zorgt voor een kortstondige overstroming in de keuken. „Het ergste was dat we niet meer bij het bier konden komen”, lacht Jan Jansen.

Dakajam, de spelweek voor 250 kinderen uit de gemeente Meppel en vijftig uit de gemeente Westerveld bestaat 71 jaar. Hadden er zich aanvankelijk veertig begeleiders opgegeven, na een oproep in deze krant kwamen er nieuwe aanmeldingen binnen. De grote groep kinderen die iedere ochtend met zeven bussen vanuit drie locaties naar Havelterberg rijdt, wordt vergezeld door 53 begeleiders.

Jeugdjournaal

Het evenement heeft landelijke bekendheid, want het Jeugdjournaal komt er woensdagochtend op af om kinderen over de stelling van de dag te onderhouden. Burgemeester Rikus Jager komt woensdagmiddag een kijkje nemen en introduceert een nieuwe beleidsmedewerker. Ook Defensie, waarmee de samenwerking uitstekend is, aldus Jan Jansen, is aanwezig. Het bloed gaat waar het niet gaan kan voor twee oud-begeleiders. Ab Kroek was 50 jaar lid van de werkgroep en Jaap van der Haar 42 jaar. Na hun vertrek drie jaar geleden, komen ze tijdens de spelweek steeds een kijkje nemen. Jaap van der Haar heeft er zelfs een snipperdag voor opgenomen. „Nu loop je de speurtocht, vroeger maakte je die en het meedoen is wel zo leuk.”

Net als vorig jaar geldt volgens Jan Jansen een coronaprotocol. Dat betekent aparte slaaptenten voor begeleiders en de plaatsing van extra dixi’s. Over de vaccinatiebereidheid van de begeleiders moet Jan Jansen het antwoord schuldig blijven. Die vraag mag uit privacyoverwegingen niet aan de begeleiders worden gesteld. Hij weet ook niet hoeveel tieners die volgende week aan de kampeerweek deelnemen, zijn ingeënt. „Vandaar dat de richtlijn van anderhalve meter onderlinge afstand nog steeds geldt.”

Niet voor de kinderen. Zij worstelen op hun manier op de brede oefenbaan en trekken tegen half vier schouder aan schouder op naar de bussen.