'Laten we hopen dat er volgend jaar weer een traditionele intocht kan plaatsvinden!' | Dagboek Sinterklaas

Sinterklaas Foto: Leo de Harder

Inwoners uit de regio geven een inkijkje in hun dagelijks leven in de vorm van een dagboek. Wat doen zij, wat houdt hen bezig. Deze week: Sinterklaas. De goedheiligman is weer in Nederland en gelukkig vond hij tijd om een kijkje in zijn leven te geven.

Zaterdag 13 november

Vandaag is voor mij een bijzondere dag. De dag van de intocht. Ik sta vroeg op en ga na een heerlijk warm bad mij voorbereiden op mijn mooiste zaterdag van het jaar. Nadat ik alle benodigde attributen heb verzameld, vertrek ik naar de beste Sinterklaaskapper van Nederland. Na amper een uur in de kappersstoel te hebben gezeten zitten mijn haar en baard prachtig in model en ben ik klaar voor de intocht. Ik zie er volgens ingewijden weer prachtig uit.

Het is 13.00 uur wanneer wij vertrekken voor een rijtoer door de binnenstad. Het is hartverwarmend om al die blijde verwachtingsvolle gezichtjes te zien! Het is zonder meer het mooiste kinderfeest van het jaar! Na de rijtoer worden we door de burgemeester en zijn dochtertje opgewacht voor de officiële ontvangst. Ook de voorzitter van de Meppeler Handelsvereniging en de centrummanager zijn aanwezig. Wij sluiten ons bezoek om 16.00 uur af met een uitzwaaimoment voor het stadhuis.

Bij thuiskomst wacht mij een met liefde bereide maaltijd, die traditiegetrouw bestaat uit erwtensoep en roggebrood met zoute haring. Een delicatesse! Na het nuttigen hiervan bemerk ik enige vermoeidheid en doe ik een dutje voor de haard. Het was een topdag!

Zondag 14 november

Ik sta wat later op, want ik voel mij niet zo fit. Na de dagelijkse ochtendgymnastiek en een warm bad, voel in mij echter al een stuk beter. Ik bekijk uitgebreid alle tekeningen die ik tijdens de intocht van de kinderen heb gekregen; prachtig! Daarna raadpleeg ik mijn agenda. Het is de grote vraag of alle geplande bezoeken, vanwege corona, door kunnen gaan. Aan het eind van de ochtend ga ik op pad met mijn maatje Lily, een golden retriever. Heerlijk om door te vrije natuur te wandelen en je gedachten de vrije loop laten. Ik kan het iedereen aanbevelen om dagelijks een fikse wandeling te maken. Goed voor lichaam en geest!

De middag en avond besteed ik aan het lezen van de verlanglijstjes. Terwijl ik aan het lezen ben, dwalen mijn gedachten af naar een bijzondere gebeurtenis, jaren geleden.

‘Tijdens een bezoek aan een school kwam er een jongetje van ongeveer 8 jaar naar mij toe. In tranen bedankte hij mij voor een cadeautje wat hij een paar jaar daarvoor van zijn zieke moeder op pakjesavond van mij had gekregen. Ik wist meteen over welk bezoek hij het had. Het was pakjesavond 1954. De pieten en ik waren bezig met het bezorgen van de pakjes, toen een ambulance de straat in kwam rijden en stopte bij het huis waar wij op dat moment de pakjes zouden bezorgen. Ik weet niet wat er toen met mij gebeurde, maar ik keek plotseling in de ogen van een lieve zieke jonge vrouw, die liggend op de brancard aan mij vroeg of zij deze ene keer de pakjes namens mij aan haar kinderen mocht geven. Ze was terminaal ziek en zou binnenkort komen te overlijden. Haar laatste wens was om op pakjesavond thuis te zijn bij haar man en drie kinderen. Ik overhandigde haar de pakjes, zodat haar laatste grote wens in vervulling kon gaan. Ik was diep ontroerd. Een paar jaar geleden kwam ik in gesprek met een wat oudere man. Hij vertelde mij dat de sinterklaasperiode voor hem de mooiste tijd van het jaar is en dat pakjesavond altijd een trieste, maar vooral ook een dierbare herinnering is en zal blijven. Hij had in 1954, toen hij 6 jaar was, op pakjesavond een mooie groene vrachtwagen met een wit linnen dak namens Sinterklaas van zijn lieve zieke moeder gekregen. Ze was enkele maanden later op 34-jarige leeftijd overleden.”

Maandag 15 november

Na het ontbijt neem ik contact op met enkele leden van het organisatiecomité om hen te complimenteren voor de goede organisatie van de intocht en te bedanken voor hun inzet en niet aflatende enthousiasme. Ik weet namelijk als geen ander wat er in deze tijd allemaal komt kijken voor het organiseren van een evenement. Alleen al het verkrijgen van een vergunning is een heel karwei op zich, zeker sinds de coronapandemie.

Al snel wordt het feest op het plein geschrapt en later ook de vaartocht door de grachten die voor Meppel zo kenmerkend zijn. Over blijft een rijtoer door de binnenstad, maar of deze door kan gaan, valt ook nog tot het laatste moment te betwijfelen. Uiteindelijk komt op vrijdagmiddag het verlossende woord van de burgemeester; het kan doorgaan! Gelukkig zijn alle voorbereidende werkzaamheden, zoals het maken van enkele duizenden zakjes strooigoed, het aanschaffen van netjes, het contracteren en informeren van deelnemers, het organiseren en houden van briefings en het pasklaar maken van tientallen pietenpakken, niet voor niets geweest.

Graag maak ik dan ook van de gelegenheid gebruik om het organisatiecomité, gemeente Meppel, centrummanager, deelnemers en vrijwilligers, hartelijk te bedanken voor hun bijdrage aan deze intocht en de prettige samenwerking!

Na mijn middagslaapje ben ik benieuwd wat de diverse mediakanalen over de intocht hebben te melden. Zij zijn immers het klankbord voor de samenleving. De intocht blijkt ook buiten de gemeentelijke grenzen niet ongemerkt voorbij te zijn gegaan. Diverse kranten en internetkanalen maken melding van een bijzondere intocht met een warm welkom voor de Sint en zijn pieten in een afgeschaalde versie van de traditionele intocht, waarbij coronamaatregelen creatief zijn toegepast. Laten we hopen dat er volgend jaar weer een traditionele intocht kan plaatsvinden!

Na het avondeten heb ik nog een overleg met de pieten. Ik maak mij namelijk zorgen over het aantal pakjes. De voorraadkasten in de stoomboot zijn vrijwel leeg, terwijl er nog vele schoentjes moeten worden gevuld en pakjesavond nog in het verschiet ligt.

Dinsdag 16 november

Vanmorgen heb ik een digitaal overleg met een instantie die wij aanstaande zaterdag gaan bezoeken. Het gaat vooral over corona. Ik vind het namelijk van groot belang dat de coronamaatregelen strikt in acht worden genomen, temeer daar de sterk toenemende aantal besmettingen en ziekenhuisopnames mij ernstig zorgen baren. Ik hoop dan ook van ganser harte dat niet gevaccineerde mensen, indien mogelijk, alsnog besluiten om zich te laten vaccineren. Want alleen dan zal de druk op de zorg afnemen en er geen tweedeling in de samenleving ontstaan, is mijn overtuiging.

’s Middags vraag ik Hoofdpiet of inmiddels alle pakjes zijn ingepakt. Hoewel hij zegt alles onder controle te hebben, bespeur ik toch wat onzekerheid bij hem. Om het risico te vermijden dat sommige schoentjes straks niet gevuld kunnen worden, besluit ik extra cadeautjes te bestellen. Dat doe ik in principe altijd bij de plaatselijke winkeliers. Ik vind het belangrijk dat mensen zoveel mogelijk in hun eigen woonplaats shoppen. Door de concurrentie van de grote internetbedrijven wordt het voor de plaatselijke winkeliers steeds moeilijker om zich te handhaven. Het mag toch niet zo zijn dat hardwerkende ondernemers hier straks aan ten onder gaan en de mooie historische binnensteden afglijden naar troosteloze, ongezellige en onveilige plaatsen. Ook zorgen de steeds verder toenemende internetbestellingen er voor dat er steeds meer bestelbusjes in de straten verschijnen, met alle negatieve gevolgen voor ons klimaat van dien. Een extra reden om lokaal aankopen te doen!

Woensdag 17 november

Wanneer ik aan het ontbijten ben, komt Hoofdpiet binnen met de post. Daartussen zit ook een brief van een 8-jarig meisje, zij schrijft dat ze op school wordt gepest omdat ze een fysieke beperking heeft. Ze vindt het moeilijk om dit met haar ouders te bespreken, omdat ze bang is dat ze verhaal gaan halen bij de pesters en zij daardoor een nog grotere prooi wordt. Het doet mij groot verdriet dat er nog altijd veel kinderen worden gepest. Ik beloof haar het bij de leerkrachten aan de orde te stellen. Ook zeg ik toe om in dit dagboek een oproep te doen aan alle ouders en leerkrachten om het pest probleem regelmatig met hun kinderen te bespreken. Want alleen door deze gezamenlijke aanpak zal het pesten afnemen.

Na een paar sombere dagen breekt vanmiddag de zon door. Ik besluit hiervan de profiteren en ga met Ozosnel een rijtoer maken door de prachtig verkleurde bossen rondom het pietenhuis.

Na terugkomst vertrekken we voor een kort bezoek aan een instelling voor mensen met een beperking. De bewoners zitten keurig op anderhalve meter afstand van elkaar ons op te wachten. Zodra ze ons zien, beginnen ze uit volle borst te zingen en stralen van oor tot oor. Dat wij meer dan welkom zijn, wordt nog duidelijker wanneer wij worden overladen met tekeningen en andere zelfgemaakte creaties. Wanneer de pianist een sinterklaasliedje ten gehore brengt, gaan ze helemaal uit hun dak. Ik moet alle zeilen bijzetten om niet te worden geknuffeld, hetgeen in deze coronatijd natuurlijk niet verstandig is. Nadat iedereen van een cadeautje en iets lekkers is voorzien, vertrekken we met een blij en voldaan gevoel.

Ik wens alle lezers een onvergetelijke pakjesavond en alvast een heel mooi kerstfeest!

Nieuws

Meest gelezen