Stel uit Meppel brengt ode aan de liefde in Hongaars magazine. 'We hebben nog een lange weg te gaan als het gaat om ieder in zijn waarde laten'

Ze vielen als een blok voor elkaar: Nathalie van Kasteren en Joyce Smits uit Meppel. Jaren later viert de liefde nog steeds hoogtij, inmiddels aangevuld met twee bloedjes van kinderen: Bart en Jet. Een roze gezin mag dan wel vanzelfsprekend lijken in Nederland, maar is dat zeker niet, en al helemaal niet in bijvoorbeeld Hongarije. Ze vertelden erover in een Hongaars tijdschrift.

Joyce, Jet, Bart en Nathalie.

Joyce, Jet, Bart en Nathalie. Foto: Aangeleverde foto

Jullie schitteren in de Hongaarse Marie Claire. Hoe is dat zo gekomen?

„De zus van onze Hongaarse buurvrouw was op bezoek. Zij is redacteur bij de Marie Claire. Ze was, zoals ze het zelf noemde on workcation - werkvakantie - en kon prima vanachter de keukentafel in Meppel aandacht besteden aan de anti-homo wetswijziging in Hongarije. De Marie Claire toont zich zeer kritisch ten aanzien hiervan. Ze wilde graag het verhaal brengen over hoe het is om als roze gezin in Nederland te leven. Uiteraard zeiden we gelijk ‘ja’.”

Wat is jouw boodschap?

„Eigenlijk dat we heel normaal zijn, haha. Twee vrouwen, twee kinderen, een vader, werk, boodschappen, alledaagse beslommeringen. Nee, flauwekul natuurlijk. Ja, we zijn heel normaal, maar voldoen niet aan de norm, waardoor we toch anders zijn en anders bekeken worden. In Nederland is er veel goed geregeld; we waren het eerste land dat het burgerlijk huwelijk openstelde voor paren van gelijk geslacht, we hebben dezelfde rechten. Toch is er verschil in hoe twee mannen bejegend worden of twee vrouwen, hoe er tegen transmensen aangekeken wordt en ‘homo’ is nog steeds één van de meest gehoorde scheldwoorden... Niet overal komen jongeren even makkelijk uit de kast. Het percentage pogingen tot zelfmoord onder lhbti’ers (lesbische vrouwen, homoseksuele mannen, biseksuelen, transgender- en intersekse personen) is schrikbarend hoog. Als er dan in je land een wet wordt aangenomen die je een paria maakt, dan is dat afschuwelijk. En in en in triest.”

Hoe kijk je aan tegen de homo-acceptatie?

„We leven in een rare tijd, waarin door omstandigheden verhoudingen op scherp staan. Dat heeft invloed op de verdraagzaamheid van mensen. We hebben nog een lange weg te gaan als het gaat om ieder in zijn waarde laten. Ik ben blij dat ik in Nederland woon, maar ben me er ook bewust van op wat een sterke schouders ik sta. Ook in ons land zijn we van ver gekomen. Ik heb enorm veel respect voor jongeren die zich durven uitspreken, hun ‘anders zijn’ bespreekbaar maken, zich kwetsbaar opstellen. Ga er maar aanstaan... En wat betreft de homo-acceptatie: wie is een ander om mij te ‘accepteren’? Word ik gedoogd? Ik ben er, precies zoals ik ben. Daar heb je het mee te doen.”

Hebben jullie al reacties gekregen van Hongaarse lezers?

„Toen het artikel net op Facebook geplaatst was, durfde ik niet te kijken. Ik wil niet dat ons gezin, dat uiteindelijk gewoon uit liefde is ontstaan, als iets lelijks gezien wordt. En ik wist natuurlijk dat ons verhaal ook negatieve reacties zou opleveren. Dat viel me uiteindelijk mee. Uiteraard gaan we naar de hel, maar meestal stond er iets in de trant van ‘propaganda’. Gelukkig ook heel veel hartjes en likes.”

Bart en Jet zijn vast reuzetrots!

„Ze waren gelijk enthousiast toen ik vroeg of ze het oké vonden als we aan een artikel over ons gezin zouden meewerken. Het is natuurlijk best stoer als je als tien- en twaalfjarige in een buitenlands tijdschrift komt. Erik, hun vader, stond er ook gelijk achter. Maar verder dan dat gaat hun trots niet. Ze weten niet beter dan dat ze zo opgroeien. Toen ik het nog even expliciet navroeg wat ze er achteraf van vinden, was de hun reactie kort maar krachtig: ‘cool’.”