Negentien bewoners van De Reestlanden moeten tweemaal verhuizen: familieleden maken zich zorgen

Meppel - Negentien bewoners van De Reestlanden zijn in december op de hoogte gesteld van een mogelijke verhuizing. Familieleden van deze oudere bewoners met een verstandelijke beperking vrezen dat het niet bij één verhuizing blijft, maar dat er twee verhuizingen op stapel staan. „Iets wat de bewoners mogelijk emotioneel niet aankunnen”, zegt Marijke Knol, wiens broer in De Reestlanden woont.

Reestlanden in Meppel.

Reestlanden in Meppel. Noorderboog / André Weima Fotografie

Cosis biedt in De Reestlanden negentien plaatsen voor beschermd wonen voor oudere mensen met een verstandelijke beperking. Het gebouw aan de Prins Bernhardsingel bestaat uit vier verdiepingen waarvan Cosis de begane grond en de eerste etage huurt van Noorderboog.

Cosis heeft zelf meer dan 200 locaties in de provincies Groningen en Drenthe. Bijna 4000 medewerkers en 1500 vrijwilligers ondersteunen ruim 7000 cliënten. 

Alternatieven

Rhea ter Laak, directeur cluster wonen van Cosis bevestigt de verhuisplannen. Ter Laak deelt de zorgen van de bewoners en hun familie. „Noorderboog heeft Cosis de huur opgezegd per 1 juni, maar door enige vertraging in de nieuwbouw van het ziekenhuis hebben we wat langer de tijd. We hebben meerdere alternatieven onderzocht, maar zien weinig tot geen mogelijkheden anders dan nieuwbouw”, aldus Ter Laak. Er is volgens de directeur weinig geschikt aanbod in Meppel. Cosis heeft inmiddels een locatie in de Nieuwveense landen op het oog, maar nieuwbouw kost tijd. Ter Laak rekent er op dat pas over ongeveer 2,5 jaar nieuwbouw gerealiseerd is.

Er moet dus een behoorlijke periode worden overbrugd. „We onderzoeken meerdere opties, waaronder huren bij Van Boeijen, aanpassen van een gebouw op een bedrijventerrein en het huren van het oude ziekenhuis. Ook locaties buiten de gemeentegrens zijn niet ondenkbaar. Gezien de cliënten groep heeft een locatie in de gemeente Meppel echter de voorkeur.” Maar met een gebouw is Cosis er nog niet. Daarin zal fors geïnvesteerd moeten worden om de noodzakelijke aanpassingen aan te brengen. En dat kost tijd.

Sociaal netwerk

Rhea ter Laak is zich bewust van het feit dat de bewoners hun sociale netwerk in Meppel hebben. „Maar het merendeel van de bewoners is niet mobiel. Slechts een enkeling kan zelfstandig naar het stadscentrum.” Ter Laak denkt dat in de toekomst vrijwilligers de mobiele bewoners kunnen begeleiden naar de stad, zeker als de afstand vanaf de tijdelijke- en nieuwe woonruimtes te groot wordt.

„Zorggroep Noorderboog heeft inderdaad per juni de huur aan Cosis opgezegd”, verklaart Henriët Logchies de woordvoerder namens Noorderboog. „Cosis heeft er destijds voor gekozen om zelf flexibel te blijven en een huuropzegtermijn van zes maanden aan te houden. Deze termijn geldt nu dus ook voor Noorderboog. Normaal gesproken gaat Noorderboog bij voorkeur langlopende samenwerking en huur aan, juist om stabiliteit voor cliënten te creëren en samenwerking op de langere termijn zeker te stellen. Noorderboog heeft de opzegtermijn zeer ruim genomen, namelijk anderhalf jaar in plaats van zes maanden, zodat Cosis tijd heeft om andere woonruimte voor haar cliënten te zoeken.”

Reggersoord

De nieuwbouw van het ziekenhuis en het revalidatiecentrum en de sloop van het oude ziekenhuis en Reggersoord zijn de reden dat de huur aan Cosis is opgezegd. „In Reggersoord wonen nu nog 26 ouderen. Die willen we onderbrengen in onze eigen gebouwen”, zegt Logchies. De meesten van hen kunnen ondergebracht worden in Reestlanden, dat aan het Irenehuis grenst. De overige bewoners worden ondergebracht in andere locaties. Noorderboog heeft meerdere woonzorgcentra in Meppel, maar ook in Steenwijk, Ruinerwold en de Wijk. De Zorggroep is een grote organisatie met 1900 medewerkers onder wie veel part-timers en ruim 1100 vrijwilligers.

Ook Logchies heeft begrip voor de zorgen van de familie van de huidige bewoners van Reestlanden. „Daarom helpt Noorderboog Cosis bij het zoeken naar alternatieve woonruimte.” 

Overstuur

„Met kwetsbare mensen moet je voorzichtig omgaan”, zegt Marijke Knol. „Ik heb er moeite mee dat deze mensen twee keer moeten verhuizen. En natuurlijk ik niet alleen. Het personeel maakt zich zorgen over de mensen die in De Reestlanden wonen. Alle bewoners hebben behoefte aan duidelijkheid, structuur, een eigen plekje en een fijne omgeving. Door verandering raken ze van slag en overstuur.” Ze vervolgt: „Waarom gaan de twee zorgorganisaties niet in overleg met elkaar om de bewoners zoveel mogelijk te ontzien? Om te kijken wat er mogelijk is om degenen die het meest kwetsbaar zijn in onze samenleving te beschermen tegen al te veel stress en zorgen. Het moet toch mogelijk zijn om de bewoners slechts één keer te laten verhuizen?”