Rypke Postma uit Meppel zet punt achter lange loopbaan als fysiotherapeut: 'Ieder persoon heeft eigen verhaal'

„Ik moet m’n eigen cv weleens ergens voor op een rijtje zetten. Als ik die zie, denk ik ook wel: zo, die is best lang. Maar het heeft absoluut nooit als een ballast gevoeld. Het zijn allemaal dingen die ik leuk vind. Ik vind het leuk om mensen te helpen en kennis over te dragen. In 49 jaar fysiotherapie kun je veel doen.”

Fysiotherapeut Rypke Postma gaat met pensioen. Hij houdt van tuinieren. 'Als de tuin klaar is, gooi ik hem weer over de kop.'

Fysiotherapeut Rypke Postma gaat met pensioen. Hij houdt van tuinieren. 'Als de tuin klaar is, gooi ik hem weer over de kop.' Foto: Daan Prest

Maar ook aan een intensieve loopbaan komt een keer een eind, ook voor Rypke Postma (66). „Ik heb nooit gedacht: ik ben aan m’n pensioen toe. Maar je weet dat het een keer komt. Dus ben ik gaan denken hoe het zou kunnen. Met Corien Jansen in de maatschap heb ik een goede opvolger in de fysiotherapiepraktijk ’t Oevertje in Nijeveen, die ik in 1998 samen met Petra Hasper overnam van Mieke Martens. Later kwamen daar Heleen Klunder en Simone Visscher bij. Corien vult mijn dagen straks in. Of er wat verandert? Corien is niet Rypke en Rypke is niet Corien. Ik ken mijn collega’s en kan er met een gerust gevoel uitstappen.”

Een officieel afscheid komt er nog op 3 september, maar de laatste werkweek van de inwoner van Meppel stond al volledig in het teken van zijn vertrek; behandelingen afsluiten en afscheid nemen van patiënten in de Nijeveense praktijk.

„Natuurlijk zal het wel even gek zijn. Werk geeft structuur, uitdaging en voldoening. Die dingen vallen weg. Maar op zoek gaan naar andere hobby’s, dat zal wel meevallen. Ik hou erg van tuinieren. Bij mij werkt het zo: als de tuin klaar is, gooi ik hem weer over de kop. Het is dus nooit af. De tuin mag groeien, maar ik hou de regie!”

Rypke Postma werd geboren in Tytsjerksteradiel. „Dat wil ik toch wel even gezegd hebben”, lacht de „Friese Meppeler”, zoals hij zichzelf omschrijft. Op zijn tweede verhuisde het gezin naar Groningen en vervolgens toen hij vier was naar Meppel. „Afgezien van mijn studieperiode in Enschede woon ik dus al vrijwel mijn gehele leven in Meppel. Ik hou erg van Meppel. De stad is kleinschalig, de mensen zijn gemoedelijk, op de pleinen is veel levendigheid. Wat voor kind ik was? Ik was leergierig en ging snel op voetbal. Ik heb altijd veel gesport. Voetbal, volleybal, badminton, skiën, zeilen, surfen, schaatsen, golfen, run bik run. Ik was nooit ergens goed in, maar heb wel veel gedaan! In 1986 schaatste ik de Elfstedentocht!”

Beweegprogramma voor mensen met diabetes

De leergierigheid heeft Postma, die drie jaar geleden zijn partner verloor aan kanker, veel gebracht. Hij heeft zich in de afgelopen decennia opgeworpen als zeer actief persoon in Nijeveen, Meppel en omgeving en ook op landelijk gebied. Naast zijn werk in ’t Oevertje, als preventiemedewerker bij Noorderboog en als hoofd fysiotherapie en revalidatie dagbehandeling in het Diaconessenhuis leverde hij onder andere zijn bijdragen aan medisch fitness en medisch zwemmen in Nijeveen, de werkgroep sport en bewegen van de Diabetesvereniging Nederland, Diabetesvereniging Meppel, de Paralympische Spelen van 1992 in Madrid en was hij bestuurslid van het International Diabetic Athletic Association met congressen in Athene, Phoenix, Florence en Vancouver.

Tevens zette Postma, die zelf lijdt aan diabetes type 1, met zijn collega’s een beweegprogramma op voor mensen met diabetes in Nijeveen en verzorgde hij cursussen voor fysiotherapeuten over diabetes op Papendal en in Rotterdam. „Het klopt, het is een lange lijst”, concludeert hij ook zelf. „Het mooiste? Moeilijk kiezen, de Paralympics waren wel een heel mooie ervaring. De mensen, de beleving, schitterend.”

Communicatie, kennis en omgeving

Postma’s kracht als fysiotherapeut is zijn communicatie, vindt hij zelf. „Die vind ik heel belangrijk. Je moet mensen duidelijk maken wat ze hebben en of ze er wel of niet iets aan kunnen doen. Als ze er iets aan kunnen doen, kan ik de hulp bieden naar een gedragsverandering. Als ze er niks aan kunnen doen, help ik mensen daarmee om te gaan en er het meest positieve uit te halen. Kijk, wij maken niet iedereen beter, maar kunnen mensen wel leren om met hun klachten of aandoeningen om te gaan. Voor een gedragsverandering is overigens wel een interne drive nodig. Als die er niet is, kan ik die er ook niet inleggen. Nee, als iemand niet wil, stoort me dat niet. Dingen die ik niet kan beïnvloeden, daar maak ik me ook niet druk om. Het is wel een reden waarom ik het werken met sporters zo leuk vind. Die hebben altijd die gedrevenheid, die interne motivatie om te presteren. Bij hen moet je vaak eerder de rem erop zetten dan dat je hen moet stimuleren.”

Postma was vier jaar fysiotherapeut bij de Nijeveense voetbalvereniging SVN’69. „Mijn behandelingen gingen verder dan op de tafel alleen. Ik vond het heerlijk om met een geblesseerde speler op het veld apart van de selectie te trainen om zo te zorgen dat hij weer fit genoeg was om met de groep mee te trainen.”

Volgens Postma is het resultaat van een fysiotherapiebehandeling afhankelijk van drie zaken: omgeving, communicatie en kennis en kunde. „Waar ik eerder een meer technische fysiotherapeut was, is communicatie en inlevingsvermogen in mijn aanpak steeds belangrijker geworden. Leeftijd speelt mee. Ik ben ouder geworden en heb zelf meerdere chronische aandoeningen. Die ervaringen neem ik allemaal mee. Empathie is heel belangrijk. Het gaat erom: wat ervaart die ander als je vertelt wat er aan de hand is en wat die daar zelf mee kan?”

‘Alles is uitdaging gebleven’

Eentonig is voor Postma zijn werk nooit geworden. „Fysiotherapie is zo breed. Je kunt op zoveel verschillende plekken werken. In een ziekenhuis, verpleeghuis, in de eerste lijn, in de sport, noem maar op. Ik krijg weleens de vraag: als je zoveel mensen met lage rugklachten hebt gehad, wordt het dan niet saai? Nee, elk mens heeft een eigen verhaal. En mijn behandeling is altijd op de persoon gericht. Ja, ik denk dat ik alles uit mijn loopbaan heb gehaald. Alles is tot op de dag van vandaag een uitdaging gebleven: iedere persoon met klachten, elke aandoening en in elke fase van het leven.”