Hans en Evelyn Andela genieten van de natuur om hun huis in Wapserveen. 'Het voelt als stukje rijkdom’

„Ga even door je knieën, dan kun je er één zien.” Op zijn zwarte laarzen is Hans Andela in het natte gras gehurkt. Hij strekt zijn arm en wijst in het groen om de gisteren ontdekte nachtvogel aan te wijzen. „Ik heb nog nooit bosuilen gehad. De afgelopen tijd zagen we ze elke avond vliegen.”

Hans Andela.

Hans Andela. Foto: Martijn Bijzitter

„Twee maanden geleden voor ’t eerst. We dachten: ze móeten ergens overnachten. Toen we stonden te overleggen of we de appels nou wel of niet uit de boom moesten schudden, zagen we ze wegvliegen.”

Zijn nieuwsgierigheid kon hij maar niet bedwingen en gisterochtend ging Andela nog eens op onderzoek uit. „Toen had ik ze in de smiezen. Kijk, bij dat kale stuk loopt een dikke tak. Daar zit hij op. Hij kijkt ons nu recht aan.” De bosuil is gespot. „Ze zitten de hele dag in de boom. ’s Avonds gaan ze op jacht.”

Nieuw ontdekt stukje fauna

Met glans in zijn ogen vertelt de 66-jarige inwoner van Wapserveen over het nieuw ontdekte stukje fauna op zijn landgoed. Aan Oosteinde 23 mag de natuur rijkelijk haar gang gaan. Voor menselijk ingrijpen rijdt Andela regelmatig zijn 52 jaar oude trekker uit de schuur en steekt hij samen met vrouw Evelyn (64) de handen uit de mouwen.

„Mensen zeggen weleens dat ze niet weg kunnen, omdat ze zo’n grote tuin hebben. Wij zijn net vier weken weggeweest. Toen we terug waren, was het een paar dagen aanpoten. Dat is dan zo. En weet je, de natuur verrast je soms. Als je even niet ingrijpt, kan zich spontaan iets handhaven wat je niet had verwacht.”

Schoonheid

Even daarvoor heeft hij de schoonheid van het weidse landschap grenzend aan de Wapserveense Aa laten zien. Hans is trots op zijn strook van 130 bij 10 meter met moestuin, vaste planten, spontaan ontkiemende bloemen en een schitterende streep met zonnebloemen die zich openlijk naar het oosten hebben gekeerd. In het naastgelegen weiland grazen de schapen.

„De zonnebloemen heb ik puur voor mijn plezier, ze hebben geen enkel economisch nut. Het voelt als een stukje rijkdom. Het stuk land hebben we uitgeleend aan een boer, die er zijn schapen op heeft. Ik vind het leuk dat ze er zijn. Ik heb er niet de zorgen van, wel het geluk. Van het feit dat ik dit allemaal achter mijn huis heb, kan ik elke dag genieten.”

Hobbitstee

25 jaar geleden kochten Hans en Evelyn de oude boerderij aan Oosteinde. Ze hadden een bijzonder decennium achter de rug. Tien jaar lang maakten ze onderdeel uit van De Hobbitstee in Wapserveen, een van de oudste leefgemeenschappen van Nederland. Ze waren met hun twee zoons van toen 1 en 3 jaar overgekomen uit Arnhem. Hun derde zoon werd in De Hobbitstee geboren.

„Waarom De Hobbitstee? De factor toeval speelt in ieders leven een rol. We wilden heel graag buiten wonen en vonden Drenthe een heel erg mooie provincie. Natuurlijk is het best een aparte keuze, niet zoveel mensen pikken er een woongemeenschap uit. We dachten er niet over na, het was wat het beste bij ons paste. Je bent wie je bent.”

Het buiten wonen en de woonvorm zorgden voor geluk in de familie Andela. De kinderen gingen naar de vrijeschool in Meppel. „We hadden weinig moeite met primitief wonen. Ik zou het nu niet meer kunnen, maar dat heeft misschien met de leeftijd te maken. Een woongemeenschap is leuk, maar het is af en toe ook moeilijk. Er zijn altijd conflicten. De wisseling van mensen geeft een zekere vermoeienis. De nadelen gingen zwaarder wegen dan de voordelen en de kinderen werden groter. Ook het gebrek aan geld speelde een rol. We werkten keihard met onze tuinderij, maar het was te veel werk voor te weinig geld. Twee jaar voordat we uit De Hobbitstee weggingen, deed mijn vrouw een lerarenopleiding. Toen ze een baan had, hebben we dit huis gekocht.”

Hoveniersopleiding

Hans hield aanvankelijk zijn tuinderij aan, deed de hoveniersopleiding in Frederiksoord om later alleen zijn in 2001 opgezette ecologische hoveniersbedrijf voort te zetten. Op kleine schaal, waardoor hij zich naast de docentencarrière van Evelyn kon storten op de verbouw van de boerderij. „De koop van het huis was een hectische en spannende periode in ons leven. Het is een goede stap gebleken, maar op dat moment wisten we het niet zeker. De eerste ochtend dat we hier buiten zaten, stonken de varkens hiernaast zo vreselijk! Ik dacht: dit is de miskoop van mijn leven. Gelukkig legde de boer al snel een luchtuitstoot naar achter aan en is hij uiteindelijk gestopt. Zo erg als toen heeft het nooit meer geroken.”

Zijn eerder genoten timmermansopleiding in Arnhem heeft Hans aan de vaardigheden geholpen om de boerderij van achter naar voren te verbouwen en op te bouwen. „Af en toe was het een portie rotzooi, maar daar kunnen mijn vrouw en ik goed tegen. Evelyn was altijd blij als ik weer iets had gedaan. Toen we in de ergste rommel zaten, waren de kinderen het huis uit. Met kinderen was dit te complex geweest.”

Groen paradijs

Rondom de woning is het een groen paradijs. „Wat we 25 jaar geleden plantten, was jong. De bewoners hiervoor hebben er maar drie jaar gewoond. De boer daarvoor had alles open. Voor 95 procent hebben we de tuin opgebouwd. Het is een genot om dat te zien gebeuren. Het is net als je zelf een huis bouwt, je verbindt je er meer mee. Ik ben trots dat ik alles zelf heb vormgegeven én dat ik er tevreden mee ben. Evelyn is wiskundedocent op de vrijeschool in Groningen, voor mij is de grote druk van mijn hoveniersbedrijf eraf. Ik doe het in rustig tempo door. Het is goed om te doen, want het houdt je gezond en sterk. Thuis komt het volgende er alweer aan, want buiten moeten we nodig schilderen. Zo blijf je altijd bezig!”