Achter de schermen bij Boerendrokte in Ruinerwold: de sfeer in het voorhuis wordt er niet beter op

Wanneer je als bezoeker naar een evenement als Boerendrokte in Ruinerwold gaat, heb je nauwelijks een idee wat er allemaal bij komt kijken om dit te organiseren. Wat is er dan beter om je als verslaggever onder te dompelen in de jaren twintig van de vorige eeuw? Uiteraard in historische kledij van een – toen – moderne reporter, die de familie Karsten wel eens uit zal horen.

Terug naar 1920, waar kinderen op De Karstenhoeve keurig de was doen.

Terug naar 1920, waar kinderen op De Karstenhoeve keurig de was doen. Foto: Artizzl Media / Peter Nefkens

Voor de meeste vrijwilligers die zich uitdossen in kleren van honderd jaar geleden, begint de dag op zaterdagmorgen op zolder, waar iedereen kortstondig in de onderbroek staat om een gedaanteverwisseling te ondergaan. De verslaggever krijgt uit handen van mede-Meppeler Johan Deij een prachtig pak aangemeten, compleet met drollenvanger en Stetson-hoed. Allemaal uit eigen collectie. „Deze strik heb ik vrijdag nog even gemaakt”, zegt Deij erbij. De meeste kledij komt uit de omvangrijke collectie van museumboerderij De Karstenhoeve zelf en zorgt er een half uurtje later voor dat het publiek zich ook daadwerkelijk een eeuw terug in de tijd waant.

Grote schoonmaak

Het grote werk voor de organisatie – er is een speciale Boerendrokte-commissie voor opgericht – begint overigens al de dag ervoor, als de hele hoeve en het terrein aan kant moet worden gemaakt. „Dan is het grote schoonmaak, want het moet er wel netjes uitzien. Ik was alleen de bijenstal vergeten, dus die heb ik zaterdagmorgen vroeg nog maar even gedaan”, zegt voorzitter Jan van Calker van de museumboerderij.

Even later treft de verslaggever hem weer, maar nu in de rol van Koop Karsten, de rijke boer die maar al te graag wil vertellen over het succes van hun paard Bella. De verslaggever heeft meer oren naar een verhaal over de rijkdom van de familie, zeer tot ongenoegen van vooral vrouw Karsten, die ieder jaar heel sterk wordt neergezet door Elly Remmelts en zeker niet voor de poes is.


Kippen in een mand

Frans Bork, die de rest van de dag met twee kippen in een mand rondfietst en om het uur de klok luidt om de toneelstukjes aan te kondigen, legt vlak voor elf uur aan alle medewerkers uit wat deze dag de bedoeling is. Hij weet zich niet alleen gesteund door de toneelspelende journalist, maar ook door huisarts Sjoerd Ganzinga, die zich vooral bij het tbc-huisje ophoudt met zijn patiënt, en Gerard Engberts, de man uit Saasveld die koetsen restaureert en zo een graag geziene gast is in De Karstenhoeve. Meester Worst staat voor de klas deze dag, een rol van Reinder Smit, en heeft het zwaar met de leerlingen.

Het is voor het eerst dat gekozen is voor een opzet met vijf aparte toneelstukjes, die tegelijkertijd op verschillende locaties worden gespeeld. „Dat heeft natuurlijk met corona te maken, dan spreid je de bezoekers wat meer”, zegt Bork. De coronaregels noopten de organisatie ook om iemand bij de ingang als QR-code-controleur te posteren. Een schone taak voor Geert-Jan Brader, die slechts een paar mensen onverrichterzake huiswaarts zag keren.

Commissielid Jan Oosterhuis ziet tevreden dat het allemaal goed loopt. „Het was wel een spannend hoor of we de benodigde vergunningen zouden krijgen”, geeft hij aan, terwijl de dorsclub Ruinen even verderop de immense dorskast op volle toeren laat draaien. Een mooie en lawaaiïge blikvanger.

Een fikse ruzie

Ondertussen weigert de familie Karsten over geld te praten en wordt de sfeer er in het voorhuis niet beter op. De toeschouwers die eromheen staan, zijn zelfs getuige van een fikse ruzie tussen de beide echtelieden, maar dat mag natuurlijk niet in de krant van vrouw Karsten. Als Koop Karsten weer gewoon Jan van Calker is, laat hij weten dat de organisatie tevreden is met de dag. Met 250 bezoekers, ruim meer dan 300 gebakken (en verkochte) pannenkoeken plus een hoop bloedworst en prima weersomstandigheden, liep het allemaal gladjes. En dat mag wél in de krant.