Anita Boensma is ambassadeur voor stichting Hartekind in De Wolden

Net bevallen van je eerste kind, de roze wolk is binnen handbereik, maar dan wordt duidelijk dat er iets niet in orde is. Voor Anita en Bernard Boensma uit Zuidwolde werd dit ruim 21 jaar geleden werkelijkheid. Hun dochter Ann wilde op de derde dag niet meer drinken en zag asgrauw, de verloskundige greep in en Ann belandde in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen.

Anita Boensma (rechts) met haar dochter Ann, allebei nu werkzaam voor Treant.

Anita Boensma (rechts) met haar dochter Ann, allebei nu werkzaam voor Treant. Foto: Artizzl Media / Peter Nefkens

Ze bleek geboren te zijn met een hypoplastisch linkerhart (HLHS), niet echt een diagnose waar je een gezonde toekomst mee ingaat. „De linkerkant was onderontwikkeld, waardoor het bloed niet goed wordt rondgepompt. Normaal zie je dat op een echo, maar de gynaecoloog heeft het gemist”, vertelt de 51-jarige Anita. „Ze was pas het vijfde kindje dat met deze aandoening in het zeer gespecialiseerde Radboud werd opgenomen. Voorheen kon men niets doen voor kinderen met HLHS en overleden ze een paar dagen na de geboorte. Drie van de kinderen voor Ann overleefden het niet.”

Drie loodzware operaties

Ann onderging drie loodzware operaties, de eerste toen ze nog maar een week oud was. Ze bleek sterk en logenstraft de statistieken, in april vierde ze haar 21ste verjaardag. Voor de familie was er alle reden dankbaar te zijn richting de medische wetenschap, maar ook naar een organisatie als stichting Hartekind toe. Het is het enige goede doel in Nederland dat zich uitsluitend inzet voor wetenschappelijk onderzoek naar aangeboren hartafwijkingen bij kinderen.

Anita en Bernard geven zelf wel aan dat ze geluk hebben gehad. „Als Ann ’s nachts in de problemen was gekomen, hadden we haar waarschijnlijk ’s morgens gevonden.” Bernard, net terug van zijn werk, knikt: „Het geluk was ook dat ze er verder niets bij had. Ja, we zijn wat dat betreft best bevoorrecht, maar wat wij hebben meegemaakt, gun je ook niemand.”

Lotgenotencontact

Anita werd wel vaker gevraagd voor contact met gelijkgestemden, maar hield de boot eerst af. „Ik had wel genoeg aan het hoofd, had ook niet zo’n behoefte aan lotgenotencontact.” Tot ze vijf jaar geleden door het Radboud werd uitgenodigd voor een minisymposium van de stichting. „Hartekind is toch wat anders, het gaat daar om geld inzamelen voor wetenschappelijk onderzoek. Aangeboren hartafwijkingen zijn doodsoorzaak nummer 1 onder kinderen in Nederland. Doel is binnen 10 jaar uit de top 3 te komen. Twee jaar geleden zijn wij, ook met Ann, naar het Hartekindgala geweest, waar met een veiling een paar ton werd opgehaald. Ann was daar gastvrouw, het is heel bijzonder dat zij er al zo oud mee is geworden. Ze werd zelfs uitgenodigd bij het afscheid van de cardioloog die de eerste operatie deed.”

En Ann leeft haar leven, heeft het goed op de rails staan, is net klaar met haar opleiding tot verpleegkundige en blijft continu onder controle. „Toen Ann voor de eerste keer werd geopereerd, was het oudste kind op de wereld met deze afwijking 14 jaar. Ze is nu in Nederland de vijfde oudste. Het is onzeker hoe het verder gaat, eigenlijk moeten we dat afwachten, onder controle blijven en plan maken als er wat gebeurt”, legt Anita uit.

Chocoladeletteractie

Ann werkt net als moeder Anita bij Treant en doet aan sport. Wel met de beperking dat ze het niet altijd zo lang volhoudt als de teamgenoten. Een derde set slaat ze meestal over, al kan ze het toch niet laten als er gebrek aan speelsters is. Ze speelde dwarsfluit bij de plaatselijke muziekvereniging en ging eens met vriendinnen naar een bekend Spaans vakantieoord. „Maar dat nooit weer, dat was me veel te hectisch allemaal”, zegt Ann daar zelf over. Met haar vriendinnen had het niets te maken.

De familie Boensma heeft de stichting Hartekind ook in het eigen dorp al wat bekendheid gegeven. „We hebben in 2019 op de kerstmarkt van de kerk gestaan en hadden een superopbrengst, zouden vorig jaar op de oranjeavond staan, maar corona gooide roet in het eten. We hielden een chocoladeletteractie die een beetje uit de hand liep. We verkochten flink meer dan verwacht. Ik voel me een beetje de ambassadeur van Hartekind in deze regio.”

Een steentje bijdragen

En nu dus voor het eerst in De Wolden ook een collecte. „We hebben best veel collectanten”, glundert ze. „In totaal zijn er 58 collectebussen die door alle dorpen in De Wolden moeten worden verspreid. Dat is een aantal wat menig goed doel zou wensen, ik ben er dankbaar voor.”

En dan Ann zelf natuurlijk, de jonge vrouw die al ruim 21 jaar een gewoon leventje leidt en zich maar weinig ontzegt. Al die publiciteit voor haar persoon, dat hoeft van Ann niet zo, maar voor Hartekind uiteraard wel. Ze gaat alsnog met haar moeder op de foto, om zo een steentje bij te dragen aan het welslagen van de eerste collecte in De Wolden voor Hartekind ooit: volgende week bellen de 58 collectanten aan bij de Wolder deuren.

Info: https://www.hartekind.nl