Armeens bejaard echtpaar in Staphorst is pesterijen door kinderen zat en wil rust.

Maxim (82) en Lida (74) Howhannisjan willen rust om te rusten, te bidden en Bijbel te lezen en te genieten van hun oude dag

Armeens bejaard echtpaar in Staphorst is pesterijen door kinderen zat en wil rust. Foto: Eelco Kuiken

Armeense christenen Maxim (82) en Lida (74) Howhannisjan wonen al 22 jaar in de Willem de Zwijgerstraat in Staphorst. Altijd met veel plezier. Sinds een jaar is er een probleem: ze worden getreiterd door kinderen en pubers en daar worden ze verdrietig van.

Dat pesten gaat van bonzen op het raam, sneeuwballen tegen het glas gooien, belletje lellen of het bejaarde echtpaar met een groepje hinderlijk achtervolgen en kwetsende dingen roepen als ze terugkomen van het boodschappen doen. „We worden er verdrietig en nerveus van”, zegt de oude Maxim. „Het gaat niet om een paar keer, maar vrij regelmatig. Het zou fijn zijn als het stopt, zodat wij weer rust krijgen. Het zal wel kattenkwaad zijn, wellicht weten de ouders het niet eens en als het nou een of twee keer gebeurt, dan valt het mee, maar het zijn geen incidenten meer.”

Beetje opletten

Schoonzoon Wreszj uit Staphorst trekt aan de bel. „We hebben ook de wijkagent ingelicht. Ik ben afgelopen week achter drie jongens aangegaan, toen zijn weer bezig waren. Ik heb ze op de foto gezet en gezegd dat ik deze openbaar maak als het weer gebeurt. Het heeft met respect en opvoeding te maken. Deze oude mensen die goed liggen in de buurt en kerkelijk meelevend zijn bij de gereformeerde kerk vrijgemaakt verdienen hun rust. Ze slapen vaak even ‘s middags, ze lezen in de Bijbel of bidden. Ik vraag ook aan de ouders om een beetje op te letten.”

Maxim en Lida kwamen 26 jaar geleden vanuit Armenië naar Nederland. Ze woonden vier jaar in Rouveen en daarna in Staphorst. Hun zoon Manuel kwam eerder al naar Meppel en dochter Lianne en schoonzoon Wreszj wonen ook in Staphorst.

Evangelisch christen

De familie is evangelisch christen. Ze kregen moeilijkheden met hun orthodoxe geloofsnoten in Armenië die de pinkstergemeente waar de familie Howhannisjan bij hoorde als een sekte beschouwde. Een reden voor de haat was vooral ook het feit dat evangelische christenen niet in het leger willen om te doden. Dat lag gevoelig, vanwege het steeds terugkerende conflict met buurland Azerbeidzjan. Vorig jaar laaide de oorlog weer op.

Precies in deze lastige tijd, waarbij de oude mensen veel denken aan familie in hun oude vaderland, begonnen de pesterijen. „Ik geloof niet dat het een met het ander te maken heeft. Het zijn pubers en kinderen die niet in de gaten hebben wat ze aanrichten.”

Een andere reden voor de emigratie was een zware aardbeving in 1988 die een groot deel van het land verwoestte. De familie kwam berooid naar Nederland. Na een tijd in een asielzoekerscentrum in Slagharen te hebben gewoond, kwamen ze naar Staphorst. „Wij vinden het geweldig hier. Aardige mensen, goede buurt, fijne kerkleden. We danken God dat hij ons hiernaartoe heeft geleid. Nu maar hopen dat de kinderen snel ophouden.”