De buren van... ‘Vorig jaar is het kwartje gevallen’

Meppel - „Ik heb veel enge dingen gedaan, maar het voordragen van mijn eigen werk was toch echt het allerengst.” Acht jaar geleden verscheen van Cindy Stegink (46) een kort verhaal in verhalenbundel Het Keerpunt van Uitgeverij LetterRijn in Leidschendam. De spanning bij de boekpresentatie was voor de Meppelse nauwelijks te harden.

Cindy Stegink.

Cindy Stegink. Daan Prest

„De desk waar ik achter stond en die ik vasthield trilde zo erg, dat ik het gevoel had dat er een aardbeving plaatsvond. Ik had zó de zenuwen!” Niet alleen de presentatie, ook het schrijven en opsturen van haar stuk was voor de Meppelse een hele hobbel om te nemen. Maar haar liefde voor taal won het van de angst te worden afgewezen.

Verhalenwedstrijd

„Alleen mijn allerbeste vriendin wist dat ik meedeed aan de verhalenwedstrijd. En twee mensen die ik via internet heb ontmoet. Of je verhaal erbij zit, is of je examen doet en hoopt dat het goed uitpakt. Ik heb de drive om mee te doen, maar ben o zo bang voor de afwijzing. Pas nadat de bundel uit was en de presentatie was geweest, heb ik mijn moeder een boek opgestuurd. Wat het zo spannend maakt? Ik wil voldoen aan bepaalde eisen en tegelijkertijd ben ik zó onzeker. En ik ga twijfelen; wat zouden anderen ervan vinden? Toen mijn verhaal uitverkoren was en terugkwam van de redacteur, was ik zó blij dat er geen taalfout in stond! Er waren maar twee punten; één zin moest andersom geformuleerd worden en de slotzin kon eruit. Je hoeft niet alles uit te leggen, zeiden ze. Daar heb ik ook weer van geleerd. Ik ben nog steeds apetrots dat mijn verhaal in de bundel staat.”

Zoals ze zelf al aangaf, heeft Cindy – samen met haar man - in haar leven al voor de nodige uitdagingen gestaan. Als moeder van drie kinderen „met een etiket” zijn de gesprekken en aanvaringen met scholen en zorginstellingen niet meer op een paar handen te tellen. Maar deze strijd ging ze altijd aan. „Ik heb al de nodige ruzies met zorgkantoren en Jeugdzorg uitgevochten. Daar komt veel emotie bij, want het mag niet mislukken. Het gaat om je kinderen. Zo vaak ben ik tegen een muur aangelopen. Soms is het doodeng om een organisatie te bellen, want er staat veel op het spel. Het is spannend, maar je moet. En dan komt de moedertijger in me boven.”

Kleinschaligheid

Cindy werd 46 jaar geleden geboren in Haarlem. Haar jeugd bracht ze door in Dedemsvaart, waarna ze via een vriendje in Staphorst in Meppel belandde. „In Meppel voel ik me thuis. Mijn familie woont in het westen, maar de drukte en lawaai van de stad beangstigen mij. Ik hou van de kleinschaligheid van Meppel, waarin je in redelijke anonimiteit kunt leven, maar aan de andere kant naar de buurtsuper gaat en een praatje maakt.”

Na de geboorte van haar drie kinderen, die nu 18, 19 en 21 jaar zijn, had Cindy een lange periode haar handen vol aan haar gezin. „We zijn vijf schakeltjes die moeten draaien. Als alles goed draait, er sleur ontstaat, is er ruimte voor iets anders.” Cindy schreef vele sollicitatiebrieven, maar die leverden niets op. Vijf jaar geleden werd ze getroffen door een hartinfarct. Er volgde een lange nasleep.

Pas op de plaats

„Vorig jaar is het kwartje gevallen. Eerst had ik het gevoel; er zit niemand op mij te wachten. Ik wilde zo graag voldoen aan bepaalde eisen. Maar dat waren niet mijn eisen, dat waren de eisen van de maatschappij. Ik ben me gaan afvragen: wat past er nu echt bij mij? En dat is vrijwilligerswerk, daarmee heb ik een pas op de plaats gemaakt. In augustus zag ik de vraag van de bibliotheek in Meppel voorbij komen en ik wist direct: dit past bij mij! Ik ben talig en als kind zwierf ik al rond in de bibliotheek. Al vroeg stonden bibliothecaresse, tolk en schrijver op mijn lijst wat ik wilde worden. Nu werk ik vijf uur in de week in de bibliotheek en ik vind het heerlijk. Ik vind het fijn mensen te helpen hun weg te zoeken. Thuis ben ik een enorme chaoot, maar in de bieb ben ik bijna neurotisch bezig alles te alfabetiseren en op volgorde te zetten!”

Nu de bibliotheek vanwege de coronamaatregelen al meerdere keren de deuren heeft moeten sluiten, wordt volgens Cindy pijnlijk het belang van deze functie in de samenleving duidelijk.

Niet achter de computer

„Alleen de bibliotheek is sinds deze week weer open, de werk- en computerplekken en leeszaal niet. Een enorm gemis. Er mogen twintig mensen de bibliotheek in en er mag niet een uurtje iemand achter een computer zitten! Mensen die thuis geen internet hebben, geven aan: wat moet ik nu? Want een alternatief is er niet. Ze raken in paniek, want zitten bijvoorbeeld in de schuldsanering of zijn bezig met inburgering. Of ze hebben per se dat ene printje nodig. Dit probleem zou veel meer gezien moeten worden. Even buiten je eigen kringetje gaan, is plotsklaps stopgezet. Het lijkt simpel dat mensen even hun krantje niet kunnen lezen, maar de grote klap hiervan komt nog wel.”