De buren van... Esther en Alfred Roelofs maken ommezwaai van Almere naar Nederland. 'We kwamen in een warm bad'

„Welk terras zullen we nemen? Hier beneden hebben we het langst zon. En het is nu zo’n heerlijke dag!” Het is werkelijk een plaatje; aan het eind van de middag in de zaterdag geopende theetuin aan de Veldhuisweg 10 in Nederland, uitkijkend in westelijke richting over het groen. Het boerenbedrijf in de verte past perfect in het vergezicht.

Esther en Alfred Roelofs

Esther en Alfred Roelofs Foto: Wim Goedhart

Op de kavel in het kleine buurtschap in de Kop van Overijssel pakt ook de boerderijwoning uit 1916 nog wat zonnestralen mee. Esther en Alfred Roelofs verruilden er in februari hun twee-onder-één-kapwoning in Almere voor. „We hebben er geen seconde spijt van,” aldus Esther.

Alfred: „Je kunt niet bedenken hoe iets gaat lopen. Je maakt een beslissing en maakt er dan het beste van. Veel mensen zeggen dat ze dit ooit weleens zouden willen. Wij hebben het ook echt gedaan. Het is een combinatie van de programma’s Ik vertrek en Bed & Breakfast!” Esther vult lachend aan: „Bij Ik vertrek gaan ze uiteindelijk vaak weer terug. Dat doen wij niet, hoor. Het is de bedoeling dat we hier met pensioen gaan. We hebben de leeftijd dat het kan. Als je 70 bent, ga je niet nog een stap maken.”

Vrouwendingetje

Al vijf jaar lang snuffelt ze serieus op Funda. Filteren op ‘boerderijen’ en ‘Drenthe/Overijssel’ leverde eind 2019 deze boerderij aan de Veldhuisweg op. Alfred (59) steekt zijn vrouw de gek aan als hij zegt: „Esther roept al twintig jaar dat ze ooit een bed & breakfast wil. Dan zei ik altijd: Ja, schatje... Zo’n droom hebben, dat is een vrouwendingetje.”

Volledig verrast was Esther (54) toen Alfred out of the blue bij het zien van de foto’s van de boerderijwoning in Nederland zei: Maak maar een afspraak. Esther: „We kwamen hier de dag voor oud en nieuw. Het was slecht weer, maar toen voelde het al goed. Er moest veel aan gebeuren, maar we zagen het grotere plaatje. En wat wist ik nog weinig van de Weerribben! Geen idee dat hier zoveel mensen voorbijkomen om te genieten van de omgeving. We zijn in een warm bad gekomen, zulke aardige mensen. Ik werk bij de GGD in Zwolle. In het openbaar vervoer begroet iedereen de buschauffeur. Dat deed ik toen ook maar! Bij de Praxis komen ze vragen of je alles wel kunt vinden. In Almere vraag je je af of er überhaupt wel personeel in de winkel rondloopt. Maar hier… wat een aandacht en respect.”

Pontmeester

Alfred is twee dagen pontmeester bij het pontje van Jonen. Daar heeft hij dezelfde ervaring. „Ik dacht dat mensen hier snel over wilden. Ben jij gek! Ze willen een praatje maken. Onthaasten zit in dit gebied opgesloten. Op de pont sta je letterlijk in een schilderij. Nee, pontmeester worden stond niet op mijn lijstje”, lacht hij. „Dingen gebeuren. Ik zag een vacature en kon op gesprek komen. Ik dacht wel: Jonen, waar is dat eigenlijk?”

Bruidsmode

De overstap naar Nederland volgde na een lange carrière van de in Haarlem geboren Esther in de bruidsmode. Zeventien jaar had ze een bruidswinkel in Almere. „Ik heb het met liefde gedaan, heb alle hoogtepunten gehad. Ik ben op de meest leuke beurzen geweest en heb de meest leuke bruidjes aangekleed. Maar met de wens voor een bed & breakfast liep ik langer dan ik de bruidswinkel heb gehad.”

Alfred, wiens wieg in Hilversum stond, kent een verleden bij computerbedrijf IBM in Amsterdam. „Eenmaal binnen, wilde ik niet meer weg. Het was de angst voor het onbekende. Tot ze met outsourcingstrajecten startten. Met de kaasschaafmethode liep het aantal personeelsleden van 4000 langzaam terug. Ik was 50 jaar en kwam op het punt: wat ga ik doen met mijn leven? Ik solliciteerde op banen die ik eigenlijk niet wilde. Ik was gefrustreerd, omdat ik niet werd aangenomen. Gek, want ik wilde zelf ook niet. Toen ben ik klusjesman geworden”, zegt hij broodnuchter. „Die keuze slaagde. Als je iets met je handen kunt, is er werk.”

Goed team

Esther: „En kijk eens, nu verbouwen we een compleet eigen huis. Een paar jaar geleden had ik dit niet gedurfd, maar we zijn een goed team. Hier hebben we van gedroomd en op een of andere manier was dit hét moment waarop alles samen kwam. We hebben ons huis goed verkocht, ik heb mijn bruidswinkel goed verkocht, Alfred kan als klusjesman ook hier als ZZP’er aan de slag en onze kinderen gingen het huis uit. We waren toe aan een volgende fase.”

De definitieve overstap kwam in februari van dit jaar, met de strenge vorst voor de deur. „Een week later lag er ijs op het watertje voor ons huis. Ik wist niet wat ik zag. Mensen kluunden dwars door de tuinen heen,” zegt Esther. „Het leek net een Elfstedentocht, het voelde of ik in Hindeloopen zat. Ik miste alleen de koek en zopie. Het was het eerste weekeinde dat we hier sliepen. Mooi om mee te maken.”

Gelijk de gemiddelde deelnemers aan het programma Ik vertrek , kregen ook Alfred en Esther met tegenslagen te maken. „De fundering was compleet naar de filistijnen. We hebben alles in volle glorie hersteld, elke steen van het huis is omgedraaid. We hebben een tijd in de bijkeuken geleefd. Ik heb gedacht: waar ben ik aan begonnen? Ik miste de kinderen en was in tranen. Maar Alfred zei: we gaan het doen. Mijn scepsis is inmiddels allang weg.”

Theetuin

Door de vertraging is het einde van de verbouwing nog niet in zicht. Waar Esther afgelopen zaterdag haar theetuin opende, moeten toekomstige gasten nog even geduld hebben voor een eerste overnachting in B&B Weerribben Lodgerie. Maar dat punt gaat komen, Esthers wens zal zeker in vervulling gaan.

Het vrolijke echtpaar Roelofs – deze week 25 jaar getrouwd - is toegegroeid naar het moment van de ommezwaai in hun leven. Alfred: „In de stad zijn er veel stressmomentjes. Gevaar, getuter, verkeerslichten. Hier is geen gevaar, het stressniveau is veel lager.” En Esther: „Van de mensen die voorbij fietsen horen we honderd keer per dag hoe mooi het hier is. Zaterdag was een prachtige dag. De fietsers bleven maar komen. Als ik het bord niet had weggehaald, zaten de mensen nu nog in de tuin. We hebben deze plek en dit leven compleet omarmd.”