Een overweldigend gevoel van nostalgie | Column Plaatje praatje, aflevering 2

Kees Toering, bedenker van de Top 2000, werd geboren in Wanneperveen en groeide op in Meppel en Staphorst. In deze rubriek schrijft hij elke twee weken over zijn muzikale jeugdherinneringen aan de regio, waarin telkens een bekende song uit de Top 2000 centraal staat. Ditmaal: Eight Days a Week van The Beatles.

Aankomst op 5 juni 1964 van de Beatles in Nederland.

Aankomst op 5 juni 1964 van de Beatles in Nederland. Foto: ANP

Eén van de mooiste cadeaus die ik in 2014 krijg bij mijn afscheid van Radio 2 is een grote box met alle lp’s (in mono) van de Beatles. Niet alleen mooi vanwege de geweldige muziek, maar ook omdat de platen zijn gestoken in de originele hoezen. De plaat die ik er, niet geheel toevallig, als eerste uithaal is Beatles for Sale uit 1964. Een overweldigend gevoel van nostalgie maakt zich, een halve eeuw na dato, van mij meester als ik de hoes bekijk. Die iconische foto op de voorkant: John, Paul, George en Ringo in een kleurige, al wat voorzichtig hallucinerende setting. De hoes brengt me ogenblikkelijk weer terug naar mijn ouderlijk huis in de Hoofdstraat in Meppel. Naar de slaapkamer van mijn zus, die de plaat op haar verjaardag krijgt. Naar het Tomado wandrekje, de ronde rotanstoel en de roze pick-up. En natuurlijk naar de nummers die daar uit de speaker komen. Want hoewel het zeker niet de beste plaat is van The Beatles, staan er natuurlijk toch wel enkele prachtige songs op. Wat te denken van No Reply, Baby’s in Black, I’m a loser ? Maar het mooiste is toch wel Eight Days a Wee k, wat later ook de (enige) single wordt. Binnen de kortst mogelijke tijd kan ik de tekst meebrullen, fonetisch weliswaar, maar toch. En dat er acht dagen in een week kunnen zitten……onbegrijpelijk voor een jochie van tien.

Nieuws

Meest gelezen