Marlice van restaurant Seidel, samen op de foto met Demi (l) en Jasmijn (r).

Het dagboek van Marlice van Meer van restaurant Seidel: ‘Wie oh wie gaat Seidels keuken een nieuw jasje geven?’

Marlice van restaurant Seidel, samen op de foto met Demi (l) en Jasmijn (r). Martijn Bijzitter

Inwoners van Steenwijkerland geven een inkijkje in hun dagelijks leven in de vorm van een dagboek. Wat doen zij en wat houdt hen bezig? Deze week Marlice van Meer (71), eigenaresse van restaurant Seidel 1621 in Vollenhove.

Donderdag 28 mei

We gaan oud het coronatijdperk in. Ik heb echt heel veel geld nodig om restaurant Seidel mooi te maken. Zo wil ik graag een jonge kok. Het liefst een Italiaan, Spanjaard of Fransman. Seidel in een nieuw jasje, dat zie ik voor me. Binnen is het aardig opgeknapt, het begin is er voor het terras dankzij vrijwilligers.

Vrijdag 29 mei

De tijd gaat dringen. Om 12.00 uur ’s middags is één iemand met het terras bezig. Daarna komen nog drie mensen op de proppen om te helpen. Eindelijk kunnen we echt beginnen. Nee, eerst een broodje, koffie en een sigaret. Tussendoor Martin van de Lindenhof gebeld of hij een kok voor ons weet. Dus niet. Later ga ik met een mevrouw van 94 jaar naar de Intratuin. Aan het eind van de middag heb ik geluisterd naar een troubadour die voor de flat stond te zingen. Wist ik zijn adres maar. Ik zou hem graag op mijn terras hebben op tweede pinksterdag.

Zaterdag 30 mei

Hoe komen we hier uit? De vriezer is kapot. Alles staat er in. IJs, friet, bitterballen, kikkers, coquilles. Brood en friet kan er wel even uit, maar kalfslever en bladerdeeg niet. Pieter Jan (zoon, red.) heeft het druk. Hij komt morgen, misschien heeft hij nog een vriezer over bij Old Ruitenborgh.

De druppel die vandaag de emmer doet overlopen is het nieuws over mijn broer. Hij lag zes weken op de intensive care en is gisteren gedumpt bij zijn vrouw en dochter in Pretoria (Zuid-Afrika, red.).

Zondag 31 mei

Vandaag echt met elkaar aan de slag. Eén iemand drukt zijn snor, niet wat wij hadden afgesproken. We hebben eerst met elkaar een hotdog gegeten, dat worden de nieuwe broodjes op het terras. Toch wel spannend wat er morgen gaat gebeuren. Nu snel op zoek naar een kok. Als ik zo moet blijven werken, nee, dat lukt echt niet. Dus wie oh wie gaat Seidels keuken een nieuw jasje geven?

Maandag 1 juni

Het is tweede pinksterdag, om 12.00 uur gaat het terras open. Warempel, daar staan ze dan. Lopers, fietsers, auto’s, verschillende mensen. ‘Goh, bent u nog niet open?’ Nee, we zijn nog niet open. Eerst goed klaar, daarna om 12.00 uur gaan we open. ‘Och, een half uurtje eerder open, dan krijgt u echt geen boete.’ Dit was aan het begin van deze dag.

Dan nog even over mijn kaboutertjes (werknemers, red.). Steengoed hebben ze het gedaan. Na drie maanden thuis schoollessen gevolgd te hebben, zijn ze nu weer hard aan het werk. Petje af. Nog één ding: de wc-voorziening is heel slecht in deze crisis. Bijna nergens kun je naar het toilet. Wij vragen 2 euro voor toiletbezoek. Er wordt schande van gesproken. Maar goed, we moeten na ieder bezoek weer schoonmaken.

Dinsdag 2 juni

Heerlijk nog even alles van me afschrijven. Het reserveren van een tafel lijkt mensen af te schrikken. Het resultaat: drie tafels vanavond voor een diner. Vanochtend had ik geen kip te doen. Ik ga even door het park op zoek naar de RUPS. Overal kijk ik in de bomen, maar geen rups te zien. Terug bij Seidel zijn vier tafels bezet door gasten die broodjes willen eten. Tegen twee van mijn kabouters zeg ik dat ze maar lekker gaan zwemmen. Het is mooi weer, wij doen het verder met z’n tweetjes. Het is best nog even hard werken. Even dit, even dat, de afwas, de telefoon. Ik ben heel blij met mijn werkster. Ze stofzuigt en doet al twee dagen de wc’s. Morgen is ze er niet, dan moet ik het weer zelf doen. Ik ben blij dat jonge mensen, mijn kabouters, zo kunnen genieten. Dat is om jaloers op te worden. Zij zien nergens narigheid.

Woensdag 3 juni

Een slapeloze nacht. Morgen moet er een foto gemaakt worden voor de krant. Het terras zit vol, leeg, vol, leeg. Waar ligt dat toch aan? Vanavond hadden wij echt leuke mensen op het terras. We hebben uitzicht op de survivaltraining. Oei, wat een gehol met banden touwen en stokken. Hollen, vliegen, zwemmen, het gaat maar door. Heerlijk eten, spektakel voor je neus, te gek. Tegen achten staat er een Jaguar bij de buren te ronken. Het blijkt de fotograaf te zijn. Nou, dan moet ik maar op de foto met mijn kabouters. Het belangrijkste voor ons is dat we proberen zoveel mogelijk warmte te geven. We doen zo ons best, maar het is voor veel te weinig mensen. Een tafel met twee personen vanavond. Ik ben ook nog steeds op zoek naar een nieuwe kok.