'Ik heb weer een boel paarden blij gemaakt en daarmee ook de eigenaren' | Dagboek van Annelous Kist uit Darp

Annelous Kist. Foto: Wilbert Bijzitter

Inwoners uit de regio geven een inkijkje in hun dagelijks leven in de vorm van een dagboek. Wat doen zij, wat houdt hen bezig. Deze week Annelous Kist uit Darp, dierenarts/paardentandarts..

4 december 2021

Yes het is zaterdag! Even geen paarden vandaag. Onze hond Dubu is nu 1,5 jaar bij ons. Voor ons heeft hij al heel wat baasjes versleten. Vandaag gaan we naar zijn laatste baas. We maken een lange wandeling en gaan gezellig warme choco drinken op het terras. Ik ben haar dankbaar dat wij Dubu mochten overnemen, bij ons is hij op zijn plek.

Rond de middag zijn we weer thuis. Werk aan de winkel, ons klushuis is bijna af. Ondanks dat we alles zelf doen, hebben we het schilderwerk van de kozijnen en deuren uitbesteed. Nog wel even wat punten op de i zetten ter voorbereiding.

6 december 2021

Een luid gemauw en gekras aan de deur maken me wakker.. Louis en Stimpie (onze katten) hebben geen last van een ochtendhumeur deze maandag, ze willen eten! Het is 6.00 uur.

Ik heb er zin in vandaag! Planning is niet mijn sterkste punt, maar voor vandaag is het me goed gelukt. Sinds 2 jaar ben ik mijn eigen praktijk gestart als paardentandarts/dierenarts. In 2013 studeerde ik af als dierenarts. Na 8 jaar in een praktijk te hebben gewerkt waar ik mijn passie kon ontwikkelen, was het in 2019 tijd om mijn vleugels uit te slaan. Ik vind het geweldig! Ik ben dankbaar voor de solide klantenkring waar ik met zoveel liefde voor en mee werk.

Afijn, zo trots als ik vanmorgen op mijn planning was, er zijn toch twee spoedgevallen bij gekomen die niet kunnen wachten. Een van die paarden is een jong paard, met waterdunne diarree en moeilijkheden met eten. Ik behandel het gebit en verwijder loszittende melkelementen, een dankbare klus. 18.00 uur en ik ben thuis. Fijn, want dat lukt niet vaak. Eten koken, dieren voeren, even bellen met mijn ouders, administratie doen en dan nog even lekker relaxen.

7 december 2021

Hophop, de wekker gaat. 6.00 uur. Ik heb me laten verleiden om een visite vóór mijn dagplanning in te voegen en moet daarom om 8.00 uur in Oldemarkt zijn. Het wordt een volle dag.

7.00 uur sta ik in het donker met een hoofdlamp op de mest uit de paddock te scheppen. De paardjes zijn blij, want ze mogen extra vroeg de wei in.

Ik realiseer mij ineens dat ik vanmiddag een paard ga inslapen. Er bekruipt mij een gevoel van verdriet, maar ik wuif het weg..

De eerste klant staat al te wachten. Wagentje de auto uit, en aan het werk! Tussen de middag bel ik even met mijn vriend, die vandaag thuiswerkt. Ik vraag hem hoe het met de dieren gaat en of hij de paarden wil voeren.

Dan is het moment daar, ik rijd het erf op waar de euthanasie gepland staat. Al bestaat mijn werk voor 99,9 procent uit tandheelkunde, als een klant graag wil dat ik hun geliefde dier uit het lijden verlos wanneer de tijd daar is, doe ik dat met liefde. Bij de volgende klant check ik voor het verdoven het hart van het paard en zit ik weer volledig gefocust een gebit in balans te brengen. Daarmee vloeit het zware gevoel van me af, het went.

‘s Avonds check ik mijn app, ik glimlach. Ik heb weer een boel paarden blij gemaakt en daarmee ook de eigenaren. Leuk dat ze dat even laten weten.

8 december 2021

December is altijd zo’n maand om het jaar even na te lopen. Ik besef mij dat mijn doel dit jaar was om een goede balans te vinden tussen werk en privé. Eindelijk is het me vandaag voor het eerst dit jaar gelukt wat tijd af te blokken voor randzaken, heel fijn. Volgend jaar moet ik dat nog beter doen.

Helaas moet ik bij mijn tweede klant een minder leuke mededeling doen. Een paar weken terug kreeg ik een filmpje waarop ik zag dat hij één kant van zijn maalvlak niet gebruikt. Ik was erg benieuwd. Tijdens het kennismaken even een snelle blik op zijn snijtanden, valt mij op dat de leeftijd (8 jaar) niet kan kloppen. Ok, ik wacht het even af… Ik zet mijn spullen klaar en we halen het paard naar de behandelplaats, hij is wat nerveus. Bij de inspectie van zijn kiezenrij valt het op dat alle kiezen cupped out zijn.. ofwel, de kiezen zijn aan hun laatste restje begonnen. Ze zijn bijna op. Eén kies is zelfs gespleten, wat de klachten verklaren. Tel gerust 15 jaar bij de leeftijd op…

Even schakelen, hoe ga ik dit nou brengen. Voorzichtig vertel ik mijn constatering, ik laat de eigenaar zien wat ik vind en laat haar in de mond voelen. Ik zie teleurstelling. Als ik me inleef in de eigenaar van dit paard, bedenk ik mij dat dit een zware domper moet zijn. We praten er uitgebreid over en maken een behandelplan voor dit paard. Allereerst zijn gebit behandelen en de gespleten kies extraheren. Gelukkig gaat dit vrij vlot. We pakken zijn paspoort erbij. Hieruit blijkt dat dit paspoort is uitgegeven in 2017, in Frankrijk. Vermoedelijk heeft de dierenarts daar een leeftijd geschat op basis van het uiterlijk van dit paard in plaats van het gebit, waaraan de leeftijd veel beter te schatten is. Jammer, maar gelukkig heeft dit paard een leuke baas die vol goede moed verder met hem gaat.

Nieuws

Meest gelezen