Judith Rood (79) rijdt met haar scootmobiel van Wapse naar het Zuid-Hollandse Ter Aar. 'Een paar keer heb ik met een lege accu gestaan en moest ik de scootmobiel duwen'

De 79-jarige Judith Rood uit Wapse volbracht onlangs een monstertocht. Met haar scootmobiel reed ze in zes dagen van haar woonplaats naar zus Nel in het Zuid-Hollandse Ter Aar, zo’n 15 kilometer van Leiden.

Judith Rood legde 250 kilometer af met haar scootmobiel.

Judith Rood legde 250 kilometer af met haar scootmobiel. Foto: Gerrit Boer

Van Wapse naar Zwartsluis, dan naar Elburg, naar Zeewolde, naar Baarn en vervolgens naar Breukelen. Met overnachtingen op logeeradressen van Stichting Vrienden op de Fiets. De ruim 240 kilometer die ze aflegde, verliepen niet helemaal volgens plan. De inwoonster van Wapse kreeg regelmatig te maken met onweer, felle buien en heel harde tegenwind. En ook nog eens lege accu’s. Toch hield ze moed en volbracht ze de tocht.

Waarom dit avontuur?

„Ik ben in het verleden heel veel op vakantie geweest met familie. Altijd met anderen, maar nu wilde ik ook weleens alleen. En het liefst zo snel mogelijk omdat mijn zicht steeds minder wordt. Maar omdat ik geen woord over de grens spreek, leek het mij verstandig om in Nederland te blijven.”

Verliep alles zoals vooraf gepland?

„Nee, eigenlijk niet. Ik heb onderweg heel veel slecht weer gehad. En veel tegenwind, waardoor mijn accu sneller leeg was dan voorzien. Een paar keer heb ik met een lege accu gestaan en moest ik de scootmobiel duwen. Daardoor had ik wel veel aanspraak en heb ik allemaal lieve mensen ontmoet die mij dan kwamen helpen. Ik heb zelfs één keer in een bos gestaan en wist echt niet meer waar ik was. Werd ik gebeld door de mensen waar ik zou overnachten. Die waren mij al aan het zoeken. Uiteindelijk vond ik een bordje zodat ik die mensen kon vertellen waar ik was. Uiteindelijk kwam ik ’s avonds om half 10 bij die mensen thuis en stond daar de macaroni al op mij te wachten. Echt een verrassing.

Is er een moment geweest dat u dacht: ‘ik stop ermee’?

Ja, dat moment is er wel geweest. Bij aankomst in Breukelen hield mijn scootmobiel ermee op. Toen was ik er wel even klaar mee. Mijn zwager heeft me toen meegenomen naar Ter Aar en daar de scootmobiel nagekeken. Twee dagen later –ik wilde toch de tocht afmaken- heeft hij mij teruggebracht naar Breukelen en heb ik samen met mijn zus, die op de fiets was meegegaan, met prachtig weer de laatste etappe volbracht.

Eén keer en nooit weer?

„Nee, ik wil dit beslist nog wel eens doen. Tenminste als mijn gezondheid dat toelaat, want die wordt wel wat minder.

Wat zal u altijd bijblijven van deze tocht?

„Het slechte weer, maar zeker ook de ontzettende lieve mensen die ik allemaal tegengekomen ben. Had onderweg niet zoveel liefde verwacht. Zo behulpzaam iedereen. Ben bij vreemde mensen in huis geweest en die trakteerden dan spontaan op warme koffie met wat lekkers er bij. Echt heel bijzonder. Het was hartverwarmend.”