Richard en Roelienke Wagenaar.

Meppelers Richard en Roelienke Wagenaar gaan naar Oekraïne om een jaar te werken in een weeshuis

Richard en Roelienke Wagenaar. Martijn Bijzitter

Meppel - Of ze in januari al gaan, is nog even afwachten, maar dat ze gaan staat vast. Richard en Roelienke Wagenaar uit Meppel gaan voor een jaar naar het uiterste westen van Oekraïne, om daar onder de vlag van Stichting Small Miracles een jaar te werken in een weeshuis voor meisjes.

Het coronavirus. Oekraïne. Oorlog. Democratie. Vrijheid. Veiligheid. Woorden die voor velen aanleiding geven om zo’n reis vooral niet te maken. Waarom gaan jullie dit avontuur aan?

Richard: „Zes jaar geleden zijn we in aanraking gekomen met Small Miracles, de stichting van Jurjen en Ruth Knot uit Meppel. We kennen ze vanuit de Kruiskerk. We gingen toen mee met een jongerenreis. Daar leerden we elkaar trouwens ook beter kennen. De liefde voor ‘daar’ is toen ontstaan, maar ook voor elkaar, de kinderen, mensen en het werk aldaar. Op een jaar na zijn we ieder jaar een korte periode die kant op geweest.”

Roelienke: „We hebben altijd gezegd dat als we de mogelijkheid hebben om er eens voor een langere periode heen te gaan, dat we dan gaan. Toen kwam de vraag vanuit Jurjen en Ruth: Small Miracles ziet een verandering ontstaan in hulpvraag. Ze zijn aan het kijken welke koers ze moeten varen. Daarin zijn ze extra handen nodig. Het viel in elkaar. We hebben de mogelijkheid, nu is de kans.”

Richard: „We zeggen de huur op, we hebben nog geen kinderen, Roelienke is net afgestudeerd, ik heb mijn baan opgezegd. We kunnen dit nu gewoon doen. Over vijf jaar is die stap misschien wel moeilijker. „Onze intentie is om er een jaar naartoe te gaan. We zijn vrienden- en familiemensen. We kunnen nu niet zeggen dat we voor tien jaar die kant op gaan, net als Jurjen en Ruth. Onze weg ligt open. We hebben niet doordacht plannen gemaakt voor de toekomst. Dit kwam op onze weg. Het moest zo zijn.”

 

Hoe is de liefde voor het werk daar ontstaan? Was het liefde op het eerste gezicht, of is die in de loop der jaren groter worden?

Roelienke: „Small Miracles, kleine wondertjes, die gebeuren er echt door aandacht te geven. Dat werkt besmettelijk. Als je alleen al naar Nederland kijkt, dan is er zoveel hulpvraag, laat staan daar. Overal ligt een stukje roeping, naar ons idee. We werden geroepen om er een jaar naartoe te gaan.”

Richard: „Die liefde groeit iedere keer weer, als je er bent. Daar kom je tot bloei. Je ziet de kinderen vooral tot bloei komen, wanneer ze aandacht krijgen. Daar ontbreekt het veel aan.”

 

Wat is voor jullie de diepere betekenis van het maken van deze reis?

Richard: „Het is de liefde die wij zelf ontvangen en de liefde van God die we altijd mogen ervaren. De aandacht die we hebben ontvangen, de mogelijkheden en kansen we hebben gekregen, kwaliteiten die we hebben. Dat alles kunnen we daar op een hele kleine manier uitdragen.”

Roelienke: „Het komt vanuit dankbaarheid, omdat we zelf dankbaar zijn voor wat we hebben gekregen. Vanuit die rijkdom kunnen we delen. Daar komt het diepste gevoel vandaan. Er mogen zijn voor de kinderen daar, zij hebben juist niet de rijkdom en de vele mogelijkheden gekregen, of de liefde ervaren zoals wij dat ervaren met ouders, vrienden en liefde van God. Het geloof is voor ons het fundament. Normen en waarden vanuit het geloof komen veel naar voren.”

 

Wat zijn jullie doelen in het jaar in Oekraïne?

Richard: „Ik denk dan aan een stukje evangelisatie op de zigeunerkampen daar in de omgeving. Bovendien is het meebewegen in hun cultuur en daarin het aanreiken van handvatten voor plannen of organiseren. Maar ook sporten, zoals voetbal en judo, en dansen. Het is ook een stukje gewoonte. We zagen daar tien tot vijftien scheppen suiker in een theekan gaan. We zijn begonnen met een of twee klontjes per kopje. Dat zijn dingen die ze ook kunnen doen als wij er niet zijn.”

Roelienke: „Een stuk begeleiding in het tehuis, het werken in groepen. Activiteiten aanbieden, sport en creativiteit, op de omliggende zigeunerkampen activiteiten organiseren. En we geven ze aandacht. Er is veel sprake van hechtingsproblematiek. Als je er bent zijn ze superblij, door die constante aandacht. Dat maakt ergens ook verdrietig, maar uiteindelijk slurpen ze gewoon liefde. Ja, het is een sprong in het diepe, maar je kunt beter in het diepe springen, dan in het ondiepe. Schrijf dat maar op een tegeltje, haha.”