Jonge voorzitter Ruben Keizer maakt meters bij voetbalvereniging Vitesse’63: 'De zaterdag was wel heel erg stil'

Koekange – Hij trad op 28 oktober 2020 aan als de nieuwe en jongste voorzitter ooit van Vitesse’63. Ruben Keizer (24) is nu dus bijna 8 maanden in functie: „Het gaat goed, ik vind het leuk en heb er nog geen moment spijt van.”

Ruben Keizer (24) is sinds 8 maanden de voorzitter van Vitesse’63. Daarnaast voetbalt hij zelf nog in het tweede team.

Ruben Keizer (24) is sinds 8 maanden de voorzitter van Vitesse’63. Daarnaast voetbalt hij zelf nog in het tweede team. Foto: Frens Jansen

„Om eerlijk te zijn, heb ik wel getwijfeld”, zo blikt Keizer terug. „Eind juli vorig jaar werd ik gevraagd door de vorige voorzitter, Jurrian Barelds. Dat vond ik een eer en een groot compliment. De vraag om in het bestuur te gaan zitten, en ook nog eens als voorzitter, had ik niet verwacht. Ik heb er best lang over nagedacht, sprak met verschillende mensen en heb toen ja gezegd. Mijn vader was secretaris van de club en het vrijwilliger zijn - of dat nu voor het dorpshuis, de kerk of de voetbalvereniging is - zat er bij ons thuis altijd al in.”

Online benoemd

Midden in coronatijd aantreden als jonge voorzitter van een voetbalvereniging: ga er maar aan staan. „Ik werd online benoemd tijdens de jaarvergadering. Op zich al bijzonder, want dat maakte het minder tastbaar. Wat dat betreft was het al met al geen ideale start. Aan het begin en onlangs hebben we met het bestuur eindelijk weer fysiek kunnen vergaderen. Gelukkig wel, want direct contact vind ik prettiger. Je hoort, ziet en krijgt veel meer mee dan online. De mimiek en dynamiek zijn meteen anders, net als de discussies.”

En daarmee doelt Ruben Keizer op de contacten buiten het veld. „Zelf ben ik op zaterdagochtend vrijwilliger in de kantine en normaal gesproken, spreek je dan de ouders. Op de zaterdagmiddag speel ik in het tweede, maar we konden niet trainen, geen wedstrijden spelen en ik zag mijn teamgenoten niet of nauwelijks. En er was ook geen derde helft. De zaterdag was wel heel erg stil hoor.”

Toch wisten de leden de junior-adviseur klimaatadaptie wel te vinden: „Ik kom uit een echte Vitesse-familie en de lijntjes zijn kort. Een belletje of appje is zo gedaan en dan is het bij deze club ook vaak zo dat je snel wordt geholpen. Of dat er begrip is als je niet meteen een antwoord paraat hebt en de vraag even moet parkeren.”

Gescheiden

Maar ziedaar: komende zaterdag mag het weer. De hoofdmacht speelt dan een oefenwedstrijd, de eerste sinds mensenheugenis. De jeugd werkt de laatste speelronde van de Regiocup af en ouders zijn weer welkom langs de lijn. Voor het tweede elftal, waarin Ruben nu al weer een aantal jaren speelt, staat geen duel op het programma. „Toen ik aantrad heb ik mezelf voorgenomen dat er, naast voorzitter Ruben Keizer, ook een voetballer Ruben Keizer is. Ik probeer dat ook een beetje gescheiden te houden.”

Dit maakt het zijstapje naar zijn eigen voetballoopbaan wat gemakkelijker. Toen hij 16 jaar was, debuteerde hij al in het eerste elftal. Maakte mooie dingen mee, maar degradeerde ook naar de vierde klasse. Inmiddels is Vitesse’63 weer waar het thuishoort: in de derde klasse. „Dat leeft hier veel meer, helemaal als de gemeentelijke derby tegen ZZVV wordt gespeeld. Handhaven in deze klasse moet de doelstelling zijn. Zelf moet ik het hebben van hard werken en mijn snelheid. Er was een periode dat ik een aantal wedstrijden vast in het eerste speelde, dan weer een poosje in het tweede, om na mijn wedstrijd aan te sluiten bij het eerste. Toen ik zag dat er een talentvolle lichting uit de jeugd doorkwam, koos ik ervoor om in het tweede te gaan spelen. Ik had het ook wel gehad met dat heen en weer pendelen tussen het eerste en het tweede elftal. Het tweede is een leuk team. We spelen vaak bovenin mee en we hebben een goede trainer. Dat is allemaal prima. Al heb ik heel soms nog wel een beetje spijt van dat besluit.”

Vier vrouwenteams

Maar verder is de voorzitter een tevreden jongeman („In oktober word ik 25”). Vitesse’63 heeft bijna 300 leden en het zal niet veel schelen, maar van hen is de helft vrouw of meisje. De voetbalvereniging uit Koekange heeft maar liefst vier vrouwenteams, waarbij het eerste elftal zelfs in de eerste klasse speelt. Na de eredivisie, topklasse en hoofdklasse is dat het vierde niveau van Nederland. „Dat is toch wel heel bijzonder, hè? Ik heb regelmatig contact met de verenigingsadviseur van de KNVB. In zijn gebied, dat is heel Drenthe en de Kop van Overijssel, is het uniek. En ik heb mij laten vertellen dat het zelfs nergens in Nederland zo is. We hebben sowieso een ontzettend mooie vereniging met geweldige vrijwilligers, een prachtig sportpark en een uitgebreid aanbod. Dat gaat van de Kabouters tot aan de OldStars, de ouderen die elke vrijdagochtend trainen en van wie een aantal ook in de onderhoudsploeg zit of zich op een andere manier inzet voor de vereniging. Jos Kok is een van die deelnemers en hij komt uit IJhorst. Hij had het hier meteen naar zijn zin en is nu zelfs secretaris.”

Met IJhorst is meteen een van de plaatsen genoemd waarmee de club uit Koekange samenwerkt. Samen met Wacker uit de Wijk en de vv IJhorst is Vitesse’63 in 2018 een samenwerkingsverband aangegaan. Zo speelt de jeugd van ‘onder de 13’ tot en met ‘onder de 19’ gezamenlijk onder de naam ST SJO WIJC/Vitesse’63. „Die samenwerking verloopt goed, al betekent het niet dat het altijd zo blijft. We hebben de intentie om door te gaan en het zelfs te verbreden naar de jongere jeugd, maar dat hangt ook af van de veldbezetting, de aantallen en andere praktische zaken.”

Weer wat reuring

Al met al gaat het goed met voorzitter Ruben Keizer, met de voetballer Ruben Keizer en met Vitesse’63. „We sluiten het seizoen binnenkort af en hebben dan een korte zomerstop, om in augustus hopelijk weer ‘normaal’ te kunnen beginnen. Ik kijk er echt zo naar uit. Voetballen zonder coronamaatregelen, en de leden gewoon weer zien en spreken. We zijn er als vereniging goed doorheen gekomen. Alleen vond ik wel dat sport in coronatijd niet hoog in het vaandel stond. Het ging heel veel over de economie, terwijl sporten zó belangrijk was en is. Kijk niet alleen maar naar het fysieke en mentale, maar ook naar ons unieke verenigingsleven. Dat lag helemaal stil. De zaterdagen waren echt stil hoor. En ik was niet de enige die dat vond. ‘Er mag wel weer wat reuring komen op het sportpark’, zeiden omwonenden zelfs tegen mij.”