Matthias Mijnheer uit Rouveen wordt voetbaltrainer op de Kaaimaneilanden: 'Ik moet het nu helemaal zelf doen'

Wat hebben Overijssel, Drenthe en de Kaaimaneilanden met elkaar gemeen? Het antwoord is Matthias Mijnheer. De 20-jarige Rouvener stapt over precies een maand het vliegtuig in, om op 8.000 kilometer van Nederland aan de slag te gaan als jeugdvoetbaltrainer: „Dit avontuur is een uitdaging voor mij. Ik moet het nu helemaal zelf doen.”

Matthias Mijnheer poseert hier nog nabij het clubhuis van Alcides. Over een maand pakt de jonge Rouvener het vliegtuig naar de Kaaimaneilanden, om daar als jeugdvoetbaltrainer aan de slag te gaan.

Matthias Mijnheer poseert hier nog nabij het clubhuis van Alcides. Over een maand pakt de jonge Rouvener het vliegtuig naar de Kaaimaneilanden, om daar als jeugdvoetbaltrainer aan de slag te gaan. Foto: Daan Prest

Mijnheer verliet vorig jaar SC Rouveen, waarbij hij in 2017 al debuteerde in het eerste elftal, en ging een deurtje verder naar Alcides. „Ik heb mijn hele leven bij Rouveen gespeeld, altijd met mijn vrienden. Toen ik in de C’s zat, werd ik ook jeugdtrainer. Allereerst omdat ik het leuk vond om trainingen te geven. Toen ik de opleiding Sport en Bewegen ging doen in Zwolle, leerde ik om een betere trainer te worden. Daardoor kreeg ik er steeds meer plezier in. Ik ging ook stage lopen bij PEC Zwolle, toen werd het allemaal wel wat serieuzer. Die stage beviel PEC zó goed dat ik jeugdtrainer kon worden van ‘Onder 10’, samen met Alcides-ploeggenoot Koen Romme. Daar was ik echt ontzettend blij mee.”

Vacature

Die Zwolse periode verliep door corona uiteraard totaal anders en is nu achter de rug. Veel wedstrijden speelde ‘Onder 10’ niet. Dankzij een oud-jeugdtrainer van PEC Zwolle, Lars van Rijnberk, kwam het verhaal Kaaimaneilanden ineens voorbij. „Hij zit daar al een aantal jaren en appte mij een vacature door. Ik was benieuwd en het leek mij wel wat, ook omdat ik altijd de ambitie heb gehad om een keer in het buitenland te trainen. Dus heb ik gesolliciteerd en werd ik aangenomen. Wat mij zo aanspreekt? Het is een heel andere voetbalcultuur dan in Nederland. Daarnaast het geven van trainingen in het Engels, een volledige baan als voetbaltrainer en ik kan mezelf ook verder ontwikkelen. Als trainer en als mens, want ik woon nu nog bij mijn ouders en heb geen vriendin. Dat maakt het ook nog eens het juiste moment om dit avontuur aan te gaan.”

Op 14 juli vliegt hij de volle 9 uur naar de eilandengroep (het zijn er 3) voor de kust van Cuba. Bekend om de helderblauwe zee, stranden die witter dan wit zijn en een tropische temperatuur. Ook is het letterlijk een rijk belastingparadijs. Het nationale voetbalelftal behaalde afgelopen woensdag in de WK-kwalificatiegroep voor het WK in Qatar het allereerste punt. Uit tegen Bermuda werd het 1-1. Zicht op kwalificatie is er niet, want eind maart kreeg het team van bondscoach Benjamin Pugh de grootste nederlaag ooit te verwerken: 0-11 tegen Canada.

Amerika

„Als ik daar aankom, moet ik eerst in quarantaine. Er zijn nog 3 andere Nederlandse trainers actief en ik krijg daar een huisje. Ik ga trainingen geven aan een voetbalschool en bij een club. Ik kan nog niet zo veel zeggen over het niveau, wel dat het de bedoeling is dat ik diverse teams ga trainen. Op zaterdag spelen ze competitie. In de vakantieperiode nemen jeugdteams regelmatig deel aan internationale toernooien. Zo zijn ze in Amerika geweest, maar ook in Nederland. Op een toernooi in Rotterdam speelden ze toen met een lichting hoger tegen de ‘Onder 10’ van PEC Zwolle. Ik was daar zelf niet bij, maar ik begreep dat ze aardig weerstand boden tegen PEC.”

Het werken als voetbaltrainer op de Kaaimaneilanden is vaak pionierswerk. Dat is ook de reden dat Nederlandse trainers letterlijk worden ingevlogen. Voor de structuur, het tactisch inzicht en de algehele organisatie. Hoe ziet de 20-jarige Rouvener zichzelf als trainer? „Ik ben een trainer die het superleuk vindt om met kinderen te werken. Ik train vragenderwijs, zodat ze zelf met oplossingen moeten komen en waarbij ze zeker op die leeftijd fouten mogen maken. Verder spreekt het tactische gedeelte van het trainersvak mij heel erg aan. Dan praat je over werken met de oudere jeugd of senioren. Het trainen van de jongste jeugd vind ik nu nog het meest interessant om te doen. Voor de rest zien we wel, ik ben zelf ook nog jong, dus ik heb tijd genoeg.”

De bedoeling is dat hij minimaal een seizoen op de Kaaimaneilanden blijft. En als het bevalt uiteraard langer. „Of ik met kerst even terugga naar Nederland? Eh, dat denk ik niet. Eerlijk gezegd heb ik daar helemaal niet over nagedacht.” Wel over het zélf voetballen. Afgelopen seizoen verruilde hij SC Rouveen immers voor Alcides, zodat hij op zaterdag - samen met Romme - de handen vrij had voor het coachen van de PEC Zwolle-jeugd. Hij speelde 5 competitieduels in het geel-zwart en scoorde eenmaal, in het thuisduel met TAC’90.

Missen

„Je merkt aan alles dat het er bij Alcides allemaal snel en serieuzer aan toegaat. De weerstand, de intensiteit, de voorbereiding op een wedstrijd, waaronder de bespreking: het is allemaal niet te vergelijken. Er wordt echt meer van je verwacht als je daar speelt. Ik had het er heel goed naar mijn zin. Het voordeel was ook dat ik terechtkwam in een jonge groep. Zo kon ik mij prima aanpassen. Op de Kaaimaneilanden probeer ik ook een club te vinden, om daar te gaan spelen.”

En als dat niet lukt, kan hij wellicht nog een keer een balletje trappen met zijn Rouveense vrienden. Want die hebben al uitgesproken langs te willen komen. „Ik zie ze nu elke dag, ze zeggen ook dat ik deze kans niet moet laten liggen, maar ik ga ze wel het meeste missen”, aldus Matthias Mijnheer.