Voetbalvereniging DOS’63 uit Linde kent weinig leden, maar wel veel enthousiasme: 'We willen echt heel graag weer een eerste elftal'

Vanavond zijn ze er weer. Voor hun wekelijkse woensdagavondtraining. De spelers van het enige team dat voetbalvereniging DOS’63 uit Linde nog heeft: het tweede elftal.

Harry van Lenthe.

Harry van Lenthe. Foto: Kim Stellingwerf

„Iedere keer zijn ze toch wel met een mannetje of tien, elf”, zegt Harry van Lenthe. Hij is beheerder en kijkt samen met bestuurslid en speler André Kluin naar het hoofdveld dat er werkelijk prachtig bijligt. „We willen echt heel graag weer een eerste elftal.”

Want dat is wat er ontbreekt aan de accommodatie aan de Vuile Riete 13 in Linde. Het vlaggenschip, de hoofdmacht of hoe je het ook maar noemen wilt. Te veel veranderingen, te weinig spelers en geen aanwas. Gevolg was dat de club in 2020 het eerste elftal terugtrok uit de 5e klasse zondag. „Een aantal spelers stopte of ging verhuizen. We raakten wel een mannetje of tien kwijt”, legt Kluin uit. „We moeten het juist hebben van spelers van buitenaf. Jongens uit Dedemsvaart, Zuidwolde of Hoogeveen. Hier in de buurt is er niemand”, vult Van Lenthe aan, die even verderop woont en bijna dagelijks op het sportpark te vinden is.

Zandgrond

Uiteraard is de vereniging bekend in Drogteropslagen en Linde. En ook wel wat daarbuiten, maar hoeveel voetballiefhebbers kennen de accommodatie aan de Vuile Riete? Een werkelijk fantastisch hoofdveld. Met gewoon gras. Een tweede veld ernaast en er is nog een speelveld voor de jeugd, die DOS’63 al jaren niet heeft. „Zandgrond hè. Hoeveel regen er ook valt, er staan nooit plassen op”, zegt Van Lenthe met gepaste trots. In de zomermaanden wordt erop getraind, in de winter gebeurt dat op het tweede veld. Eenmaal in de veertien dagen op de zondagochtend rolt de bal als het tweede elftal van DOS’63 speelt en op woensdag traint. Verder is het maar wat stil op het sportpark.

Kluin voetbalt zelf ook nog. De teller van het huidige aantal voetballers loopt niet verder op dan vijftien. Er magen dus nog wel wat bij. „Er trainen nu wel een aantal jongens mee uit Hoogeveen, maar we weten niet of ze lid worden. Zelf ben ik ook op een gegeven moment naar het AZC in Hoogeveen gegaan. Heb ik in mijn beste Engels wat verteld over de club en pamfletten opgehangen. Er was best veel animo en een paar asielzoekers trainden mee. Twee waren heel goed. Echt heel goed. Ik ben nog bezig geweest om een woning voor een van hen te zoeken. Maar onlangs kregen ze hun status. Kreeg ik een telefoontje dat de één een huis had in Den Bosch en de andere in Goes. Tja, dan houdt alles op. Echt, het COA houdt nergens rekening mee. Zo zonde, want het waren echt twee goede voetballers.”

Barbecue

Zowel Kluin als Van Lenthe, al sinds 1992 actief bij de vereniging en in het bestuur, erkent dat ze wat meer bekendheid aan de club moeten geven. Een pracht van een sportpark, voldoende kleedkamers en langs het veld een heus terras. „Je steekt hier zo de barbecue aan”, oppert Kluin. „Het lastige is wel dat de accommodatie behoorlijk afgelegen ligt. Je moet haast wel met de auto komen, terwijl je na de tijd toch een biertje wilt drinken. Ik krijg ook regelmatig te horen van ‘je komt uit Hoogeveen, waarom voetbal je in vredesnaam bij DOS?’ Voor mij zijn dat de gezelligheid, het gemoedelijke en de sfeer.”

„Naast ons kent ons, hoeft hier niets hè. Ja, je moet een keer trainen en een wedstrijd spelen”, vult Van Lenthe aan, terwijl hij op tafel een blik werpt op het artikel uit De Telegraaf van november vorig jaar. De landelijke krant deed een belronde hoe de grootste, rijkste en kleinste voetbalclub uit Nederland omgingen met de coronamaatregelen. DOS’63 telt nog geen dertig leden en dat was voor De Telegraaf al voldoende om een verhaal op te tekenen met Van Lenthe en voorzitter Ronald Haan. Het werd een artikel vol anekdotes. Over de plaatselijke kroegbaas die gevraagd werd om trainingspakken te sponsoren. Dat hoefde niet, want de spelers kwamen toch wel bij hem. Reclame was niet nodig, daarom bedacht hij letterlijk een pakkende tekst: ‘Het was weer laat en nat, maar toch weer op de mat.’

Doodzonde

Het is slechts één voorbeeld van hoe het eraan toegaat bij de vereniging uit 23 augustus 1963. Het begon allemaal op een stuk land in Drogteropslagen, niet ver van het ‘clubcafé’ Van ’t Zand. Middenin het dorp dus. In 1970 werd het sportveld verplaatst naar het onderkomen aan de Vuile Riete. In 1982 werden de huidige kleedkamers en kantine in gebruik genomen, gevolgd door een tweede veld in 1985.

‘Veel eigen inzet, vrijwilligerswerk, maakt de club tot een vereniging met een goede naam’, schreef burgemeester Vuursteen van de gemeente Zuidwolde in het jubileumboek in 1988, toen DOS’63 een kwart eeuw was en ongeveer 120 leden telde. Nu dus nog krap dertig, maar een spoortje wanhoop dat het einde van de vereniging nabij is, klinkt nergens.

„We willen heel graag weer een eerste elftal op de zondag. Als er teams van andere verenigingen zijn die willen overstappen, dan zijn ze meer dan welkom. Dat we in 2019 naar de zaterdag zijn overgestapt was een grote fout. Die teams in de vijfde klasse waren veel te goed. Dat hadden we nooit moeten doen. Doodzonde. Maar dat is allemaal geweest, nu willen we vooruit.”