Hib Anninga omarmt diversiteit in mens en beeld. ‘Mensen met karakter’ veroveren Beeldenpark Anningahof

Hib Anninga vindt het heerlijk om mensen en beelden te observeren. Hij koestert de verscheidenheid. Hoe gevarieerder de bezoekers zijn die van heinde en ver naar zijn landgoed komen, hoe liever het hem is. „Ik kan enorm genieten van de verschillen tussen de mensen die het beeldenpark bezoeken,” bekent hij enthousiast.

HippoDroom van Marjolijn Mandersloot.

HippoDroom van Marjolijn Mandersloot. Foto: Wim van der Beek

„Ik houd van diversiteit in uiterlijk, kleding, gedrag en houding. Die voorkeur voor verscheidenheid kenmerkt de keuze van beelden die op Landgoed Anningahof te zien zijn. Ze openbaren een breed scala van onderwerpen, verschijningsvormen en hoedanigheden. Het aanbod is zó omvangrijk en divers dat er altijd beelden van mensen of dieren tussen staan waarin de bezoeker zichzelf kan herkennen.”

De eigenaar van het beeldenpark in Zwolle houdt alles in eigen hand. Hij maait zelf het gras, kiest zelf de beelden en ook tuinaanleg en onderhoud vallen onder zijn directe verantwoordelijkheid.

„Ik doe het liefst alles zelf,” beaamt Anninga. „Eerlijk gezegd ben ik veel te eigenwijs om dingen uit handen te geven. Het is fijn om te zien hoe alles hier weer groeit en bloeit na de noodzakelijke herinrichting van het park.” Hij refereert hiermee aan de verkeerssituatie tussen Zwolle en Staphorst die ingrijpend is veranderd. Na jarenlange wegwerkzaamheden langs de A28 gaat de komende weken alles definitief open. „Landgoed Anningahof ligt straks in de luwte van het verkeerslawaai, waardoor bezoekers in alle rust van het beeldenpark kunnen genieten,” verzekert de eigenaar. „Iedereen kan het park binnenkort via een rustieke B-weg vanuit de richtingen Zwolle Noord en Staphorst bereiken en dat versterkt de beleving van het landgoed al vóór aankomst.”

Ondoorgrondelijk

Hib Anninga houdt van beelden en van mensen. Voor hem is het een voorrecht samen te werken met kunstenaars van diverse pluimage die op hun beurt weer een grote variatie van bezoekers garanderen. Zijn voorkeur voor ‘mensen met karakter’ deelt Anninga met kunstenaar Peter Bes. In de Lichthal van het landgoed presenteert deze kunstenaar een veelkleurige groep voorbijgangers, die hij maakte van papier en karton. „Ik ben geïnteresseerd in mensen met een karakteristieke uitstraling,” licht Bes toe. „De groep bestaat uit 21 voorbijgangers die mij in het hart raken. Hun levensgevoel is te herkennen in de neergeslagen blikken en de veel te grote maatpakken die ze dragen. Ik ken de figuren door en door. Ik heb ze immers zelf gemaakt en letterlijk vanaf de grond opgebouwd. De schoenen vormen de basis van hun lichaamshouding.”

Alles aan de voorbijgangers van Bes is oversized. Wie hen van dichtbij bekijkt, zal ontdekken hoe moeilijk het is om te doorgronden wat hen beweegt. Ze blijven bescheiden, afstandelijk en ondoorgrondelijk. Hetzelfde geldt voor andere mensfiguren die her en der in het beeldenpark opduiken. Het meest markant en imponerend zijn de metershoge granieten beelden van Gertjan Evenhuis. Het gaat om gecompliceerde en gefragmenteerde mensbeelden. De kunstenaar refereert aan het periodieke systeem uit de theoretische natuurkunde. Hij laat zien hoe het grote geheel steeds bestaat uit losse onderdelen. Evenhuis beschouwt de taal als fenomeen waarmee de mens zich onderscheidt van andere levende wezens. Elk gestapeld stuk steen draagt bij aan het complete alfabet.

Denkproces

Niet alleen Hib Anninga omarmt de diversiteit in mens en beeld. Tientallen beeldhouwers van wie hij kunstwerken selecteerde voor zijn beeldenpark doen dat eveneens. Gevolg is dat talrijke mensbeelden ‘met karakter’ Beeldenpark Anningahof veroveren. Zo zijn er de verwrongen polyester mensfiguren van Frank Straatman, een kunstenaar die het tekort, de tragiek en het ongemak van mensen weergeeft in houdingen en gebaren. Marieke Bolhuis pakt het anders aan. Zij maakt eigentijdse psychologische portretten. Haar benadering van de mens resulteert in levensgrote sculpturen waarin bezoekers zichzelf kunnen herkennen. Het is haar bedoeling om mensen een hart onder de riem te steken. De werkwijze van Bolhuis is bijzonder. Het gaat om een soort verslaggeving of documentatie over de menselijke staat en de voortdurende veranderingen die daarin optreden.

Voor Bolhuis gaat het scheppingsproces altijd door vanuit het besef ‘Ik denk, dus ik ben’. Steeds weer dienen zich nieuwe facetten, mogelijkheden en middelen aan. Voor veel andere beeldhouwers geldt dat ook. En wat voor mensbeelden geldt, gaat ook op voor beelden van dieren. Allerlei transformaties, mutaties en metamorfoses zijn denkbaar. Zo heeft Herman Lamers in een bosschage een groepje zebra-achtige dieren losgelaten. Ze zijn uitgevoerd in verschillende kleuren waardoor ze een eigen identiteit bezitten. Bijzonder is ook het beeld ‘HippoDroom’ dat Marjolijn Mandersloot maakte van kunstgras. De zachte huid van het dier en zijn lompe uitstraling leveren het beeld op van een gemoedelijk, onschuldig dier dat letterlijk vergroeid is met zijn omgeving. De dubbelzinnigheid van het beeld nodigt uit tot verschillende interpretaties. Op hun eigen manier doen alle andere beelden in het park dat eveneens.


Tentoonstelling: Beeldenpark Landgoed Anningahof, Zwolle; t/m 31 oktober 2021. Informatie: www.anningahof.nl.