Vingeroefeningen en terreinverkenningen in Isala ziekenhuis Meppel

Big Beth. Foto: Wim van der Beek

Wie de komende tijd een afspraak heeft in het Isala ziekenhuis in Meppel, kan daar kunstwerken bewonderen van Jacqueline Walvoort. De kunstenares exposeert schilderijen en werken op papier tot einde van dit jaar.

Jacqueline Walvoort wordt geïnspireerd door Modigliani, Lucian Freud en Kees van Dongen. Dat zijn niet de minste schilders die de kunstgeschiedenis heeft voortgebracht. In de schilderijen van de kunstenares uit Zwolle zijn echter weinig invloeden van deze grote meesters terug te vinden. Dat heeft alles te maken met het gebrek aan een eigen gezicht dat het werk van Walvoort tot nu toe kenmerkt. Een verkenningstocht door de wandelgangen van het Isala ziekenhuis in Meppel leert dat er nog weinig samenhang te ontdekken is in het oeuvre dat daar tot eind december geëxposeerd wordt.

Dat Jacqueline Walvoort zoekt naar kunst met een eigen gezicht wordt in één oogopslag duidelijk bij het zien van de portretten van beroemdheden als Albert Einstein, Marlène Dietrich, Barbara Streisand en Twiggy. Het gaat hier om portretten die zijn nageschilderd van foto’s. De toegepaste werkwijze staat het ontwikkelen van een eigen stijl zichtbaar in de weg. De portretten van ‘gewone mensen’ zijn interessanter dan die van karakterloos geportretteerde celebraties.

Zo is daar Big Beth : een volslanke verschijning met een opgewekte, ongecompliceerde uitstraling. Zij is zichtbaar tevreden met wíe en hóe zij is. Haar kleding is fris en vrolijk en het feit dat zij is aangewezen op de grote maten, belemmert haar niet in de manier waarop zij zichzelf blootgeeft aan de buitenwereld. En wat te denken van agent De Bruin! Hij ziet er uit als een karikatuur van de wijkagent uit de vorige eeuw: een lookalike van Bromsnor uit de onvergetelijke tv-serie Swiebertje . Zo zien wijkagenten er tegenwoordig niet meer uit!

Identiteit blijft verborgen

Marlène Dietrich is enkele keren strak en vlak geportretteerd alsof haar uiterlijk verborgen blijft achter een dikke laag make-up. Ook het portret van Barbara Streisand onthult weinig over haar identiteit en persoonlijkheid. Het gezicht is en profil geschilderd. De oppervlakkige registratie van haar karakteristieke profiel leunt zwaar op de geprononceerde neus die haar handelsmerk bij uitstek is geworden.

Van een andere orde is het portret van drie vrienden, waarvoor de schilderes onder meer het paletmes gebruikte. Het robuuste en pasteuze schilderij gaat voorbij aan de herkenbaarheid en identiteit van de jongens. Hiermee vergelijkbaar zijn de ‘groepsportretten’ van anonieme mannen in de stad en naamloze vrouwen in een danssalon. Het gaat hier duidelijk om artistieke verkenningen.

Hetzelfde geldt voor de serie aquarellen waarin Walvoort de wereld van insecten, vissen en watervogels verkent. Het blijven plaatjesachtige registraties: vingeroefeningen van een kunstenares die probeert de schoonheid en zeggingskracht van schilderkunst, aquarelkunst en andere artistieke disciplines te ontdekken.

„Schilderen is voor mij een hobby waar ik mijn creativiteit in kwijt kan”, zegt de medewerkster van Isala zelf over haar kunst. „Ik schilder vooral met olieverf, omdat ik met dat materiaal kan boetseren. Doordat de verf langzaam droogt, kan ik mooie effecten realiseren. Meestal schilder ik portretten: mooie koppen zijn fascinerend. Na een cursus tekenen naar de waarneming, zijn mijn portretten gedetailleerder geworden. Maar een vis of bloem schilderen is ook best leuk.”

Tentoonstelling : Jacqueline Walvoort, schilderijen en werken op papier; t/m eind december te zien in Isala ziekenhuis, Meppel. Info: www.jacquelinewalvoort.nl

Nieuws

Meest gelezen